อันที่จริงอัลเบิร์ตยังขี่ไม้กวาดของเล่นครั้งหนึ่งซึ่งทำให้เขาเห็นภาพลวงตาว่าตัวเองกำลังเป็นโรคป่วยตอนม.2หรือว่าจูนิเบียวรึเปล่า ไม้กวาดของเล่นไม่ได้บินสูงดังนั้นเขาจึงไม่ลองอีกครั้งเพราะรู้สึกว่ามันน่าเบื่อเกินไป
อย่างไรก็ตามได้ชัดว่ามันเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจอย่างมากที่จะบินอย่างอิสระบนด้ามไม้กวาดสำหรับนิยาที่ไม่รู้ว่าจูนิเบียวคืออะไร
[*อาการจูนิเบียวนั้นจะทำตัวคล้ายๆกับเด็กอายุ ม.2 ที่ชอบโชว์เหนือ ทำตัวเก่ง และถ้าหนักหน่อยก็คือคิดว่าตัวเองมีพลังพิเศษ ถึงจะบอกว่าเป็นอาการป่วยก็เถอะแต่อาการจูนิเบียวไม่นับว่าเป็นการเจ็บป่วยทางการแพทย์แต่อย่างใด]
หลังจากดูทีวีได้สักพักเดซี่ก็เข้าครัวเพื่อเตรียมชาดำและเค้ก ครอบครัวสี่คนและแมวตัวหนึ่งกำลังอ่าน “Stories of Poetry and Pedou” ในห้องนั่งเล่น
นิทานเล่มนี้เป็นนิทานจากโลกเวทมนตร์
เทพนิยายในเรื่องยังคงแตกต่างจากเรื่องที่พวกเขาเคยได้ยินมาก่อนเล็กน้อยเช่นเจ้าหญิงนิทรา
เรื่องราวเกี่ยวกับแบนชีในยุคกลางที่เพราะเขาอิจฉาในความงามของลูกสาวของกษัตริย์ในท้องถิ่นจึงใส่ยาแห่งชีวิตบนแกนหมุน เพื่อล่อลวงเจ้าหญิงน้อยให้สัมผัสแกนหมุนและทำให้เธอหลับไป
ต่อมาพ่อมดคนหนึ่งใส่ยาเพิ่มพลังที่ริมฝีปากของเขาและจูบเจ้าหญิงเพื่อปลุกเธอ
