“ ฉันกล้าพูดเลยว่ากระทรวงเวทมนตร์ต้องมีวิธีตรวจตราพื้นที่นี้ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนใช้เวทมนตร์” อัลเบิร์ตกล่าวต่อว่า “ฉันมาที่นี่เพื่อใช้เวลาช่วงปิดเทอมฤดูร้อนกับน้องสาวของฉันเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาเพราะนายบังเอิญเจอพวกเรา กระทรวงเวทมนตร์จึงคิดว่านายเป็นคนใช้คาถาลอยตัว และกำลังจะลงโทษนายในความเป็นจริงนี่ เป็นความผิดพลาดร้ายแรงของพวกเขาและจดหมายฉบับนี้ทำให้นายตกใจใช่มั้ย ตอนนี้นายเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วและแน่นอนว่านี่มันต้องได้รับค่าทำขวัญอย่างแน่นอน^^ ”
“ใช่มันเป็นเรื่องสมเหตุสมผลอย่างยิ่งที่จะขอค่าทำขวัญ” นีย่าเห็นด้วย
“สมาชิกในครอบครัวของฉันเป็นทนายความทั้งหมดดังนั้นฉันจึงรู้เรื่องเหล่านี้ดีกว่านายแน่นอน” อัลเบิร์ตยังคงยุยงต่อไป“ จะมีคนมาหาทีหลังอย่างน้อยก็มีคนเขียนจดหมายตอบกลับ และขอเคลียร์เรื่องของนายก่อน จากนั้นนายก็บ่นเกี่ยวกับความผิดพลาดของกระทรวงเวทมนตร์และขอให้พวกเขาชดเชยค่าใช้จ่ายที่ทำให้นายตกใจ และขอเงินค่าทำขวัญ 100 เกลเลียน ”
“มันมากเกินไปรึป่าว” ทรูแมนผงะเมื่อได้ยินสิ่งที่อัลเบิร์ตพูด
“แน่นอนว่าไม่” อัลเบิร์ตพูดอย่างไม่ลังเลว่า“ อย่างน้อยก็ 50 เกลเลียนและก็ไม่มากไม่น้อยไปกว่าจำนวนนี้ อย่ากลัวที่จะทำ ทำให้พวกเขาเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหลอกเด็ก ผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละพวกเขาคิดว่าเด็ก ๆจัดการได้ง่าย”
