ดัมเบิลดอร์พบชื่อนี้ในความทรงจำของเขา เขาเป็นเด็กใหม่ในชั้นปีที่ 1 จากครอบครัวมักเกิ้ล
ดัมเบิลดอร์อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาคิดว่าคงเป็นอย่างนั้น การไล่ออกนักเรียนไม่ใช่สิ่งที่ครูใหญ่อย่างเขาเห็นชอบอย่างแน่นอน
ดัมเบิลดอร์ไปที่กระทรวงเวทมนตร์ และพูดคุยเกี่ยวกับจดหมายและเรื่องดังกล่าวกับบุคคลที่ห้ามมิให้มีการละเมิดของกรมเวทมนตร์ เรื่องนี้ไม่ร้ายแรงพอที่จะต้องมีการพิจารณาคดี หากเป็นเพียงอุบัติเหตุกระทรวงเวทมนตร์ก็น่าจะปล่อยไป และมันจะกลายเป็นสิ่งที่น่าหัวเราะไปเลย
ท้ายที่สุดทั้งดัมเบิลดอร์และกระทรวงเวทมนตร์ต่างก็รู้ช่องโหว่ในเทรซซิลค์(สิ่งที่ตรวจจับการใช้เวทมนตร์)
ข้อเท็จจริงคล้ายกับที่อัลเบิร์ตเดาไว้ กระทรวงเวทมนตร์ส่งคนมาและเขายังเห็นดัมเบิลดอร์ ชายชรายิ้มและมองเด็กทั้งสองคุยกันในสวนสาธารณะ
“ ดูเหมือนว่านี่น่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด” ดัมเบิลดอร์ยิ้มและกล่าวกับเจ้าหน้าที่กระทรวงที่อยู่ใกล้ ๆ
“ ผมคิดว่าคุณน่าจะเป็นอาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์” อัลเบิร์ตเงยหน้าขึ้นมองดัมเบิลดอร์เอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่ายแล้วพูดว่า “คุณดูเหมือนกับรูปในกล่องกบช็อคโกแลตเลนครับ”
“เธอคืออัลเบิร์ต?” ดัมเบิลดอร์มองไปที่อัลเบิร์ตและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เราได้รับจดหมายของเธอแล้ว เธอช่วยส่งไม้กายสิทธิ์ของเธอให้ฉันได้ไหม”
“โอ้ แน่นอนครับ” อัลเบิร์ตรู้ว่าดัมเบิลดอร์ต้องการทำอะไรเขาจึงมอบไม้กายสิทธิ์ให้เขา