“โอเคๆ เดซี่ใจเย็นไว้” เฮิร์บเอื้อมแขนโอบภรรยาของเขาเป็นการปลอบโยนเบา ๆ “ สถานการณ์ไม่เลวร้ายอย่างที่คิดโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราไม่รู้จักโลกเวทมนตร์จะดีกว่าที่จะไม่ด่วนตัดสินใจอะไรและคุณควรเชื่อในตัวลูกของเรา ลูกชายของเราเขาเป็นอัจฉริยะและไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน เขาก็จะสามารถแสดงความสามารถของเขาได้ทุกที่ ”
“ ยังไงก็ตามพี่อัลเบิร์ต พี่ใช้เวทมนตร์ได้ไหม” นีย่ารีบไปหาอัลเบิร์ตจับมือเขาแล้วเขย่าเบา ๆ เหมือนเด็กน้อยมองไปที่อัลเบิร์ตด้วยใบหน้าเล็ก ๆ ของเธออย่างคาดหวัง “หนูอยากเห็นพี่ใช้เวทมนตร์”
“นี่ … ให้พี่ได้ศึกษามันก่อนนิยา พี่ไม่รู้ว่าจะใช้มันได้ยังไงตอนนี้” อัลเบิร์ตเอื้อมมือไปขยี้ผมของนิยา
“อ๊า!หยุดเลยนะ”นีย่าเอามือคลุมหัวไว้และวิ่งไปที่ด้านข้างของเดซี่ เพื่อแบ่งพายฟักทองกับเธอ
อัลเบิร์ตเริ่มอ่าน “คาถามาตรฐานระดับประถมศึกษา” ของมิแรนดา โกซัคจากนั้นก็หยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาจากกล่องและเตรียมพร้อมสำหรับการร่ายครั้งแรก
“ เฮ้ย!อย่านะอัลเบิร์ต! ลูกไม่ควรเอามาลองที่นี่!” ใบหน้าของเฮิร์บกระตุกขึ้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในร้านขายไม้กายสิทธิ์
“ พ่อช่วยมีความมั่นใจในตัวลูกชายของพ่อสักหน่อยได้ไหมครับ!” อัลเบิร์ตยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นแล้วเคาะเบา ๆ แล้วท่องคาถาเบา ๆ : “ลูมอส”
ปลายไม้กายสิทธิ์เรืองแสงขึ้นกะทันหันและจากนั้นก็ดับไปอีกครั้ง
