“ไม่ได้!” อัลเบิร์ตรีบวางไม้กายสิทธิ์ของเขาลง “อย่างน้อยเธอก็ลองที่นี่ไม่ได้ รู้ไหมครั้งสุดท้ายที่พี่ลองไม้กายสิทธิ์พี่แทบจะระเบิดเคาน์เตอร์ของร้านไม้กายสิทธิ์นั่นทิ้งไป
“ขี้งก!”
“นี่ไม่ใช่พี่ขี้งก ไม้กายสิทธิ์มันอันตรายจริงๆพี่ไม่เข้าใจอะไรเกี่ยวกับมันมาก พี่จะทำยังไงถ้าน้องตกอยู่ในอันตราย” อัลเบิร์ตเงยหน้าขึ้นทันทีและพูดว่า “พี่จะไม่สอนวิธีใช้เวทมนตร์ให้เธอจนกว่าพี่จะเข้าใจมันดีพอ”
“ที่อัลเบิร์ตพูดน่ะถูกแล้วนีย่า” เฮิร์บรีบพูดว่า “ลูกควรรอจนกว่าพี่เขาจะคุ้นเคยกับเวทมนตร์ก่อนที่จะสอนลูกนะ”
“ก็ได้ค่ะ!” นีย่าทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจและถึงจะบอกว่าตกลง แต่เธอดูผิดหวังเล็กน้อยเธออิจฉาความสามารถในการใช้เวทมนตร์ของอัลเบิร์ตมากๆ
“ปู่ของลูกบอกพ่อว่าวางแผนที่จะมาในสองวันนี้อย่างไรก็ตามพ่อคิดว่าเราควรไปเยี่ยมพวกเขาด้วยกันดีกว่า เกรงว่าเราจะต้องออกเดินทางอีกครั้งแล้ว” เฮิร์บเก็บขนมและของขวัญบางส่วนจากโลกเวทมนตร์ไว้ เขารู้ว่าพ่อของเขาอาจจะไม่กินพวกมัน แต่เขาต้องมีความสุขที่ได้เห็นพวกมัน
