ปัญหาเดียวที่เหลือคงเป็นนิ้วก้อยที่แหว่งไปครึ่งข้อ แต่นั่นแหละ ถึงตอนนี้ทุกอย่างจะจบลงแล้ว ผมก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นราคาที่ถูกแสนถูกเมื่อแลกกับการได้ฝากรอยแผล ไว้บนตัวไอ้เจ้าก็อบลินแฟนท่อม ตัวแสบนั่น
ผมข่มอารมณ์ให้สงบลง ดิ่งลึกเข้าสู่สภาวะ สมาธิ อีกครู่หนึ่งเพื่อรีเซ็ตจิตใจ… เอาล่ะ ได้เวลาถมกระเพาะแล้ว!
“ขออาหารเยอะๆ เลย แล้วก็น้ำด้วย เอามาให้หมด!”
ผมกวาดสายตาหาของกินด้วยความหิวกระหาย และดูเหมือนเทสจะรู้ใจผมเป็นอย่างดี เพราะข้างตัวผมมีกองเนื้อตากแห้งกองพะเนินเตรียมไว้ให้ พร้อมน้ำดื่มเต็มขวด
ผมเขมือบทุกอย่างจนเกลี้ยงภายในเวลาไม่กี่นาที ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบิดขี้เกียจจนสุดแขนขา
เฮ้อ… ให้ตายสิ ช่างหัวป่าเฮงซวยนี่เถอะ ผมอยากกลับสู่โลกศิวิไลซ์จะแย่อยู่แล้ว อยากได้ฟูกนุ่มๆ ผ้าห่มสะอาดๆ การได้อาบน้ำอุ่น และพวกของหวาน...
ใครก็ได้เอามาประเคนให้ทีเถอะ โธ่เอ๊ย หวังว่าชั้นที่สองคงไม่นรกไปกว่านี้นะ
“นี่เสื้อสำรองตัวที่สองที่นายทิ้งไว้ แต่เราไม่มีกางเกงหรือรองเท้าให้เปลี่ยนหรอกนะ”
เทสส่งเสื้อให้พลางบอกข่าวร้าย
