ผมรับรู้ได้ว่ามานาของเธอกำลังจดจ่ออยู่ที่แผลนั่น และบางส่วนก็กระจายไปช่วยเยียวยาตามแขนของผมด้วย ผ่านไปไม่กี่นาทีเธอก็หยุดมือลง
ผมสาบานได้เลยว่าแผลที่แหว่งไปนั้นมันดูเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด
“ขอโทษนะ ฉันทำได้แค่นี้แหละสำหรับตอนนี้… คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก”
ลิลลี่จ้องมองมาด้วยดวงตากลมโต ใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอมีผมสีดำขลับที่รวบเป็นหางม้าล้อมรอบไว้ เธอส่งยิ้มที่ดูเหมือนจะขอโทษมาให้
“ไม่เป็นไรหรอก”
ผมค่อยๆ ดึงมือออกแล้วกลับไปลูบเจ้าหมาน้อยต่อ
รู้สึกว่ามันจะตัวหนักขึ้นกว่าเดิมอีกนะเนี่ย พนันได้เลยว่าตอนที่ผมกำลังเสี่ยงตายอยู่ข้างนอก เจ้านี่ต้องเอาแต่ยัดอาหารเข้าปากชัวร์ๆ
เพื่อเป็นการแก้แค้น ผมเลยจิ้มจมูกมันไปทีหนึ่งเพราะรู้ว่ามันไม่ค่อยชอบ ตอนแรกมันก็ทำเป็นเมินใส่ ผมเลยจิ้มย้ำไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมันเห่าใส่ผม
หึๆ โดนซะบ้างเถอะ… ผมแกล้งจิ้มมันอีกที และมันก็เห่ากลับมาอีกรอบ
พอคิมเดินกลับมาพร้อมกับเนื้อในมือ ผมเลยเลิกแกล้งเจ้าหมาแล้วคว้าเนื้อมาแบ่งบ้าง วินาทีนั้นเองที่เจ้าตัวแสบหันขวับมามองผมตาเป็นมัน
ทันใดนั้น… เสียงหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในหัวของผมอย่างชัดเจน!
(อาหาร!)
“…”
