บทที่ 39: เมี๊ยว
หลังมื้อค่ำ ผมเรียกคิม ลิลลี่ และเควินออกมาติวเข้ม
ในเมื่อวันนี้เรายังมีเวลาเหลืออีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนที่ดวงอาทิตย์จะดับวูบลงไป แล้วทำไมผมถึงไม่ใช้โอกาสนี้ลองศึกษาอะไรใหม่ๆ จากทักษะของพวกเขาดูละ?
ใจจริงผมอยากจะเลียนแบบทักษะ การฟื้นฟู ของลิลลี่มาก เพราะมันดูมีประโยชน์สุดๆ แต่ทว่าขนาดเจ้าของทักษะเองยังใช้ได้ไม่ค่อยคล่อง มันเลยทำให้ผมเลียนแบบตามได้ยาก
ส่วนอีกทักษะของเธอ… แค่ชื่อก็สยองแล้วนั่นคือ การย่อยสลาย เธอยังไม่เคยเปิดใช้งานมันได้เลยด้วยซ้ำ เราก็ได้แต่เดาว่ามันทำอะไรได้บ้าง แต่ถ้าดูจากชื่อล่ะก็…
ให้ตายสิ ฟังดูเท่เป็นบ้า!
ผมเปิดใช้งาน สมาธิ และ การรับรู้มานา ควบคู่กันไป พลางจับตาดูคิมที่กำลังใช้พลังจิตเคลื่อนย้ายก้อนหินขว้างใส่เควิน แล้วเควินก็ใช้ทักษะสะท้อนพวกมันกลับไปหาเด็กชายรุ่นน้อง ทั้งคู่ผลัดกันรุกรับวนเวียนอยู่อย่างนั้น
ผมแอบนึกอยากให้พวกเขาลุยกันหนักกว่านี้อีกนิด เช่น สะท้อนกลับด้วยแรงที่มากกว่าเดิม หรือขว้างให้แรงขึ้นเพื่อรีดเค้นศักยภาพของกันและกันออกมา แต่ดูเหมือนพวกเขาจะยังยั้งมือกันอยู่บ้าง…