แววตาของเธอหม่นแสงลงเล็กน้อย คล้ายมีความถวิลหาบ้านเจือปนอยู่
เอ่อ… จะถือว่าเป็นคำชมแล้วกันนะ
“เจ้า กรัมปี้ ก็ชอบทำตัวแบบนี้แหละค่ะ มันจะหงุดหงิดมากเวลาที่มีใครพยายามเข้าไปลูบตัว ส่วนใหญ่พอมันเห็นคนพยายามจะเข้ามาหา มันก็จะเดินหนีไปดื้อๆ เลยค่ะ”
เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
“แถมบางทียังมีรายการล้างแค้นเล็กๆ น้อยๆ ด้วยนะ ครั้งหนึ่งฉันเคยเจอซากหนูวางอยู่บนเตียง หลังจากที่ฉันบังคับให้มันลองใส่ชุดแมวน่ารักๆ บ่อยเกินไปน่ะค่ะ”
ให้ตายสิ ผมชักจะเริ่มรู้สึกถูกชะตากับเจ้ากรัมปี้ขึ้นมาตะหงิดๆ แล้วแฮะ
“แต่รู้ไหมคะ… บางครั้งถ้ามันนึกอยากจะอ้อนขึ้นมา มันก็จะเดินเข้ามาหาคนที่มันไว้ใจเอง แล้วก็นอนคลอเคลียเพื่อแบ่งปันความอบอุ่นให้”
ดวงตากลมโตของเธอจ้องลึกเข้ามาในตาผม
“แต่แค่แป๊บเดียวเท่านั้นแหละค่ะ พอดีขึ้นหน่อย มันก็จะเดินจากไปอยู่ตัวเดียวตามเดิม”
ใบหน้าของเธอในตอนนั้นดูจริงจังและอ่อนโยนจนน่าประหลาด ราวกับเธอกำลังถ่ายทอดสัจธรรมบางอย่างให้ผมฟัง
แต่ก็นะ… ผมไม่ได้รู้สึกแย่อะไรกับสิ่งที่เธอพูดหรอก กลับกัน มันกลับทำให้ความตึงเครียดที่สะสมมาทั้งวันเริ่มเบาบางลง
