บทที่ 37 ย้ายฐาน
ในที่สุดผมก็ตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ต้องการ หน้าต่างระบบพลันสลายหายไป กลายเป็นข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่เด้งขึ้นมาแทน
[ยินดีด้วย! คุณได้รับ วงจรมานา (ติดตัว)]
[ลักษณะเฉพาะ 1/3]
ทันทีที่สิ้นเสียงแจ้งเตือน หัวใจของผมก็เต้นรัวแรงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ความร้อนสายหนึ่งแผ่ซ่านออกจากอกพุ่งพล่านไปทั่วร่างระลอกแล้วระลอกเล่า
จากความรู้สึกอุ่นๆ ในตอนแรกกลับกลายเป็นความแสบร้อนเหมือนมีใครเอาลวดแดงเดือดมาร้อยผ่านร่างกายทุกส่วน
ผมกัดฟันแน่นจนกรามแทบหักเพื่อกักเก็บเสียงครางด้วยความเจ็บปวดไว้ในลำคอ
ลืมคำชมที่ผมเคยมีให้ระบบไปได้เลย!
ตอนนี้ผมทำได้เพียงสบถด่ามันอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะที่โครงข่ายมานาถูกสลักลึกลงไปในเนื้อเยื่อ
มานาพุ่งออกจากหัวใจไปจนถึงปลายนิ้ว ลามขึ้นสู่กะโหลกศีรษะ และกระจายไปทั่วทุกอณู ทิ้งรอยไหม้จำลองไว้ทุกที่ที่มันไหลผ่าน
เนิ่นนานราวกาลเวลาหยุดนิ่ง ความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลงทิ้งไว้เพียงความมึนงง และอาการหน้ามืดเหมือนคนกำลังจะหมดสติ
ผมนอนหอบหายใจพลางประชดตัวเองในใจว่า ถ้ายังต้องเจอเรื่องพรรค์นี้อีกตั้งสองครั้งกว่าจะครบโควตาผมขอตายดีกว่า
