แต่คนเราควรจะหนีก็ต่อเมื่อมั่นใจว่าไม่มีทางชนะเท่านั้น หากเป็นก่อนหน้านี้ผมคงไม่อยู่รอแล้ว แต่วินาทีนี้… ในฐานะเลเวล 5 ผมกลับรู้สึกว่าพวกมันไม่ใช่เพชฌฆาต แต่เป็นเพียงเหยื่อที่รอให้ผมขย้ำเท่านั้น
ผมก้าวเข้าหาพวกก็อบลินที่กำลังพุ่งเข้ามาแล้วจมดิ่งเข้าสู่ สมาธิ ทันที เสียงรบกวนรอบข้างถูกกรองทิ้งไปจนสิ้น สีสันของโลกดูจืดจางลง แต่สีเข้มของเลือดและแสงเหนือที่สาดส่องบนท้องฟ้าสีน้ำหมึกกลับเด่นชัดขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
“โชอี้ ดึงความสนใจของพวกก็อบลิน วอริเออร์ มาที่ผม!”
ผมคำรามสั่งเสียงเฉียบพลัน สถานการณ์ตรงหน้าบีบคั้นเกินกว่าจะใจเย็นได้ ผมเห็นรูปการสู้ของคนพวกนั้นแล้ว ไม่มีใครรับมือพวกเลเวลสูงไหวแน่ โดยเฉพาะถ้าพวกมันรวมหัวกันรุมทึ้งพร้อมกับลูกสมุน
“เทส เธออยู่ตรงนี้ คอยสนับสนุนระยะไกล ใช้หอกที่เก็บได้จากศพพวกมันนั่นแหละ!”
พวกมอนสเตอร์ผิวเขียวใกล้เข้ามาจนได้กลิ่นสาบน่าขยะแขยงของพวกมัน
“เควิน นายไปคุมแนวหน้าร่วมกับลีออนและแฮดวิน ให้มายาคอยหนุนหลังไว้!”
