หลังจากมั่นใจว่ามันพังพินาศจนซ่อมไม่ได้แล้ว ผมก็เสริมพลังกายด้วยมานาแล้วเหวี่ยงเศษเหล็กนั่นเข้าไปในป่าลึกให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
ใบหน้าของแฮดวินตอนนี้ดูตลกชะมัด มันเป็นส่วนผสมระหว่างความตกตะลึงและความโกรธแค้นจนถึงขีดสุด เขาอ้าปากพะงาบๆ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหน้าผากจนผมแอบคิดว่าเขาอาจจะพุ่งเข้ามาต่อยผมจริงๆ
ซึ่งถ้าเขาทำแบบนั้นก็คงจะดี เพราะผมจะได้มีข้ออ้างซัดเขาให้หมอบ แล้วรอดูเขากลานกลับมาขอโทษอ้อนวอนขอเข้ากลุ่มกับผมในภายหลัง
แต่น่าเสียดายที่เขายังคุมอารมณ์ได้
“ทำไม…”
เขาเค้นเสียงออกมาได้แค่นั้น
“อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันครับ ผมจะพาเทสกับเควินไปด้วย ส่วนคุณจะเลือกใครมาเพิ่มก็ตามสบาย”
ผมเดินจากมาโดยไม่คิดจะตอบคำถามนั้น
ผมรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ความกังวลที่เคยมี เหมือนมีดาบที่จ่อบนคอหอยหายวับไปทันที
ปืนพกคือสิ่งเดียวที่ผมระแวงที่สุดในบรรดาอาวุธของพวกผู้โดยสาร เพราะในเลเวลตอนนี้ผมคงทำอะไรไม่ได้เลยถ้ากระสุนพุ่งมาเจาะหัวแบบไม่ทันตั้งตัว
ดังนั้นตอนนี้อันตรายเพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ก็คือมอนสเตอร์… และยัยโชอี้จอมปั่นประสาทนั้น
