ผมเหลือบเห็นแบรนด์หรูสองสามอย่างบนตัวเขา แม้แต่นาฬิกาข้อมือก็ดูท่าทางราคาแพง
“คุณคือเนเทลใช่ไหม? ผมอดสังเกตไม่ได้ว่าทักษะของคุณมันน่าทึ่งมาก ผมขอพูดตรงๆ เลยละกัน ในโลกความจริงผมเป็นคนมีฐานะพอตัว”
“ผมยินดีจะจ่ายค่าตอบแทนให้อย่างงามถ้าคุณช่วยดูแลความปลอดภัยให้ผม แน่นอนว่าผมเข้าใจหากคุณมีภารกิจอื่นที่สำคัญกว่า แต่ผมคิดว่าคุณคงจะเสียโอกาสทองไปแน่ถ้าปฏิเสธข้อเสนอนี้”
หือ? เอาจริงดิ? หมอนี่พูดจริงเหรอเนี่ย? ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมจึงลองถามหยั่งเชิงไปว่า
“เท่าไหร่?”
“อะไรนะครับ?”
“ผมถามว่าคุณจะจ่ายให้ผมเท่าไหร่”
“อ้อ เข้าใจแล้ว ตรงไปตรงมาดีนี่”
เขายิ้มอย่างมีเลศนัยพลางจัดแจงปกเสื้อ
“หนึ่งล้านดอลลาร์”
เขาพูดตัวเลขนั้นออกมาราวกับมันเป็นรางวัลที่วิเศษเลอเลิศที่สุดในโลก
ผมเงียบรออยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
“คุณคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อเรากลับไปถึงโลก?”
ผมถามกลับ
“ผมไม่เข้าใจที่คุณจะสื่อ…”
หนึ่งล้านดอลลาร์งั้นเหรอ? เขาคิดว่าโลกจะเหมือนเดิมหรือไงถ้าเราได้กลับไปจริงๆ? ขนาดตอนนี้คนที่มีทักษะอย่างโชอี้ค่าตัวคงพุ่งไปหลายสิบล้านแล้ว
