ตั้งแต่เริ่ม ผมปักธงไว้แล้วว่าต้องเลือกอาวุธ เพราะสิ่งของจิปาถะอย่างอื่นจะไร้ความหมายทันทีถ้าผมไม่มีปัญญาปกป้องชีวิตตัวเอง
หอกนั้นดูเหมือนจะใช้งานได้หลากหลายและฝึกให้ชำนาญได้ง่ายกว่า ทั้งใช้ล่าสัตว์ ตกปลา และมีระยะโจมตีที่ได้เปรียบสำหรับมือใหม่ แต่นั่นก็เป็นข้อเสียร้ายแรงหากต้องต่อสู้ในป่าทึบที่กิ่งไม้ระเกะระกะ
ส่วนกระบอง แม้จะเน้นไปที่การทำลายล้างโดยตรงและต้องเข้าประชิดตัวศัตรูเท่านั้นถึงจะสร้างความเสียหายได้ แต่ผมกลับถูกใจตัวเลือกนี้มากกว่า
เพราะผมสามารถเหวี่ยงมันได้รุนแรงเหมือนหวดเบสบอล และที่สำคัญคือมันทนทาน ไม่ต้องคอยกังวลเรื่องการลับคมให้เสียเวลา
สุดท้ายผมจึงตัดสินใจเลือก กระบอง
อาวุธชิ้นนั้นปรากฏขึ้นตรงหน้าผมโดยไม่มีแสงวาบหรือเสียงประกอบใดๆ วินาทีหนึ่งพื้นที่ตรงนั้นยังว่างเปล่า แต่ในวินาทีต่อมา โดยที่ผมยังไม่ทันได้กะพริบตา กระบองเหล็กก็วางแหมะอยู่บนพื้นแล้ว
ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง นี่ขนาดผมเปิดใช้งานทั้งสมาธิ และ การรับรู้มานา ไว้พร้อมกัน ผมยังไม่สามารถสังเกตเห็นความผิดปกติหรือที่มาของมันได้เลยแม้แต่นิดเดียว
