ผมจดจ่อไปที่ขา คอยส่งมานาลงไปเรื่อยๆ ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันทำได้ยากกว่าการส่งมานาไปที่มือมาก อาจเป็นเพราะระยะห่างจากหัวใจหรือเปล่านะ?
ผมต้องใช้มานามากขึ้นเพื่อส่งไปให้ถึงเท้า แต่ผมก็ยังทำมันต่อไป
แต่พูดตามตรง วิธีการควบคุม และขับเคลื่อนมานานั้นยากจริงๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนผมเป็นลิงป่า ที่ถูกโยนเข้าไปในห้องนักบิน แล้วให้หาทางเอาตัวรอดเอง ผมจึงทำได้แค่สุ่มเดาไปเรื่อยๆ
มันน่าหงุดหงิด และชวนให้ท้อแท้นะในการสุ่มคลำทางโดยไม่มีคนคอยชี้แนะ แต่ในทางกลับกันมันก็ทำให้รู้สึกสนุกดี มันทำให้ผมได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ แทบจะทุกนาที และยิ่งการทดลองประสบผลสำเร็จมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก
หลังจากฝึกฝนการเคลื่อนย้ายมานาไปที่ขาจนเริ่มเข้าใจแล้ว ผมก็เปลี่ยนมาฝึกทักษะ การสั่นพ้อง ที่เคยได้รับก่อนหน้านี้ ตอนนี้ การสั่นพ้อง ยังอยู่เพียงแค่เลเวล 1 มันยังห่างไกลจากการนำไปใช้ในการต่อสู้
นอกจากนี้ผมสามารถใช้มันได้ในขณะที่อยู่ในสภาวะสมาธิ ขั้นลึกเท่านั้น ซึ่งทำให้มีข้อจำกัดที่มากมาย
