บทที่ 20 ความหวาดกลัว
ความเงียบอันน่าขนลุกเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้ว พวกเรายืนนิ่งราวกับกวางที่ถูกสาดด้วยแสงไฟหน้ารถ ตัวแข็งทื่อและไร้ทางหนี ได้แต่ยืนรอรับชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
และที่เลวร้ายที่สุดคือ… เจ้าหมีเถ้าถ่าน มันกำลังจ้องมองตรงมาที่ผม
หมีเถ้าถ่านสูดกลิ่นฟุดฟิดมาทางผมอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับไปสนใจซากศพใต้กรงเล็บ แล้วค่อยๆ ตวัดสายตากลับมามองผมใหม่
ราวกับมันกำลังประเมินว่าผมควรจะเป็นจานหลักถัดไปหรือไม่ หลังจากผ่านไปไม่กี่อึดใจ สัตว์ร้ายตัวนั้นก็ระเบิดเสียงคำรามออกมาหนึ่งครั้ง
แรงสั่นสะเทือนกระแทกเข้าที่หน้าอกของผมจนจุก กระจกตู้รถไฟที่ยังเหลือรอดพากันสั่นกราว บางบานถึงกับแตกละเอียดร่วงหล่นลงพื้น
แต่ท่ามกลางเสียงกระจกแตกนั้น กลับไม่มีเสียงกรีดร้องของมนุษย์หลุดรอดออกมาแม้แต่เพียงคำเดียว ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันที่สมบูรณ์แบบจนน่าสยอง
สัตว์ร้ายก้มหัวมหึมาของมันลง กัดขย้ำเข้าที่หน้าท้องของเดนี่จนร่างทั้งร่างลอยขึ้นตามแรงดึง มันใช้กรงเล็บยักษ์กดทับร่างนั้นไว้กับพื้นแล้วเริ่มเคี้ยวอย่างเชื่องช้า