ผมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือที่ถือมีดสั่นระริกจนแทบจะร่วงหล่น ระยะห่างเพียงไม่กี่เมตรนี้มันสามารถพุ่งเข้ามาเด็ดหัวผมได้ในพริบตา เราสบตากันเนิ่นนานจนความเงียบกลายเป็นความกดดันที่แทบจะระเบิดออก
ทว่า… หลังจากที่มันจ้องมองผมเป็นครั้งสุดท้ายราวกับจดจำใบหน้าของเหยื่อ รายนี้ไว้ มันก็เพียงแค่พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาจนฝุ่นคลุ้ง แล้วหันหลังเดินทอดน่องหายลับเข้าไปในความมืดของป่าอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดและความตายที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ
เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายนาที ในความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงลมพัดผ่าน ทุกคนยังคงยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป แม้แต่ลมหายใจก็ยังไม่กล้าผ่อนออกมาให้เกิดเสียง
จนกระทั่งมั่นใจว่าเงาร่างมหึมานั่นหายลับเข้าไปในความมืดมิดของป่าจริงๆ เสียงกรีดร้องด้วยความเสียสติ ความแตกตื่น และเสียงร่ำไห้อย่างโหยหวน จึงระเบิดออกมา ทุกคนต่างกุลีกุจอเบียดเสียด แย่งชิงพื้นที่กันกลับเข้าสู่ตู้ขบวนรถไฟราวกับคนเสียสติ
