ผมบีบมือเธอซ้ำลงไปที่แผลเดิมจนเสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วบริเวณ น้ำตาของเธอร่วงรินไม่ขาดสาย
“คุณต้องใจเย็นๆ แล้วฟังฉันนะ…”
เธอพยายามวางมือข้างที่ว่างลงบนไหล่ผมอย่างอ้อนวอน
“เราต้องไปจริงๆ ที่นี่มันไม่ปลอดภัย คุณก็เห็นด้วยใช่ไหม?”
น่าประหลาดที่ความโกรธของผมวูบหายไปทันที หากไม่ใช่เพราะสภาวะสมาธิที่ช่วยคัดกรองความรู้สึก ผมคงคล้อยตามเธอไปอย่างง่ายดายแล้ว ดูเหมือนว่าการสัมผัสถูกเนื้อต้องตัวจะทำให้ทักษะของเธอแข็งแกร่งขึ้นจนน่ากลัว
“เนเทล เราค่อยคุยกันตอนกลับไปถึงแล้ว โอเคไหม? เพื่อความปลอดภัยของพวกเราไง…”
ความรู้สึกในหัวของผมเริ่มตีกันจนวุ่นวาย ผมจึงต้องหมุนเวียนมานาให้รุนแรงยิ่งขึ้นเพื่อกดดันตัวเองให้จมสู่สมาธิที่ลึกกว่าเดิม
มันได้ผล… ความสับสนเริ่มเบาบางลง ผมกลับมายึดมั่นในเจตจำนงเดิมได้อีกครั้ง
“โอกาสสุดท้ายนะโชอี้ อย่าโกหกผมอีก”
ผมมองหน้าเธอตรงๆ
“และก่อนจะพูดอะไรออกมา… คิดถึงหน้าน้องสาวของเธอไว้ให้ดีๆ”
