ในจังหวะที่เจ้าก๊อบลินเลเวล 3 เสียหลัก ผมไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ผมพุ่งพรวดเข้าหาระยะประชิด แทงมีดสั้นปักเข้าที่ลำคอของมันจนมิดด้ามแล้วออกแรงบิดสุดข้อมือจนแผลฉีกขาดเหวอะหวะ
มันล้มตึงลงกับพื้น แขนขาชักกระตุกรัวพร้อมกับเสียงสำลักเลือดที่ขลุกขลักอยู่ในลำคอ
เยี่ยม ผมคำรามในใจ
เมื่อจัดการเจ้าเลเวล 3 ได้ ผมก็เดินกลับมาเพื่อปิดฉากก็อบลินเลเวล 2 ที่บาดเจ็บ ด้วยการระดมฟาดท่อเหล็กใส่หัวของมันไม่ยั้ง แรงกระแทกส่งผลให้กะโหลกมันแตกละเอียดและล้มฟุบลงโดยไม่มีโอกาสขัดขืน
การต่อสู้ทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที และตลอดเวลาผมยึดถือทริคเดียวคือใช้ต้นไม้เป็นที่กำบังระหว่างผมกับเจ้าชาแมนไว้เสมอ
ผมก้มลงหยิบหอกของพวกมันขึ้นมาทั้งสองเล่ม พลางชำเลืองมองคู่ต่อสู้ฝั่งตรงข้าม เจ้าก็อบลินชาแมนดูเหมือนจะเสร็จสิ้นพิธีกรรมบางอย่างแล้ว
มันยืนนิ่งงันราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง ผมโผล่หน้าจากต้นไม้ไปเพียงแวบเดียวแล้วขว้างหอกใส่มันทันที!
แต่บ้าเอ๊ย…
อาวุธนั่นถ่วงสมดุลได้แย่มาก หอกพุ่งไปปักลงบนพื้นห่างจากพวกมันไปหลายเมตร
ยากกว่าที่คิดแฮะ
