ส่วนโชอี้เองก็แบกซากขึ้นมาได้ง่ายดายพอกัน ดูเหมือนการเพิ่มค่าสถานะจะแสดงผลเกือบจะทันที ซึ่งถือเป็นข้อดีหากเราต้องอัปเกรดตัวเองระหว่างการต่อสู้
แฮดวินกระชับปืนในมือขวา ถือหอกที่ยึดมาได้ในมือซ้าย แล้วเริ่มนำพวกเรามุ่งหน้าเข้าป่าอีกครั้ง ความรู้สึกถูกกดดันลดน้อยลงกว่าเดิม แต่ความระมัดระวังยังคงเต็มเปี่ยม
ลมเริ่มพัดแรงขึ้นจนกิ่งไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดล้อไปกับเสียงใบไม้เสียดสี ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่ตรงหัวพอดี แม้จะเริ่มชินขึ้นบ้างแต่พวกเราก็ยังสะดุ้งทุกครั้งที่มีเสียงไม่คาดคิดแว่วมา
เราเคลื่อนที่ในรูปขบวนเดิม ผมคุมซ้าย เดนี่คุมขวา แฮดวินนำหน้า และโชอี้ระวังหลัง
ถึงจุดนี้ผมมั่นใจว่าค่าความทนทานของผมเริ่มสำแดงผลแล้ว เพราะผมไม่รู้สึกเหนื่อยเลยจากการแบกของหนักขนาดนี้
สิ่งเดียวที่รบกวนจิตใจคือความหิว ผมเหลือบมองซากบนบ่า แต่ก็สลัดความคิดทิ้งไปทันที ผมยังไม่หิวโซถึงขั้นจะกินไอ้ตัวเขียวนี่ อย่างน้อยก็ตอนนี้ละนะ
เมื่อโยนศพลงหลุมเสร็จ เดนี่ยังคงหอบพร่า แม้จะดูดีขึ้นกว่ารอบแรกแต่ก็ยังเหนื่อยเห็นได้ชัด
