ปกป้องเจ้าไม่ได้”
พระสนมอวี้เงยหน้าขึ้นตอบหน้าเศร้า “หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ หม่อมฉันคิดไม่รอบคอบเอง”
เจียงเช่อก้าวออกมาจากสระน้ำแล้วบอกว่า “ถอดอาภรณ์ให้เราเถิด เราอยากดูซิว่าเจ้าตัวไร้ประโยชน์พวกนั้น ปกติตั้งอกตั้งใจหลอมโอสถให้เราจริงหรือไม่ ใช้พลังของเจ้าแล้วพวกเราแอบออกไปกัน”
“หม่อมฉันรับบัญชาเพคะ”
พระสนมอวี้รีบลุกขึ้นเดินเข้าไปรับอาภรณ์มังกร
หลายวันหลังจากนั้น นักพรตที่คอยหลอมโอสถยี่สิบสามคนก็ถูกตัดหัวประจาน ทำให้ชาวบ้านพากันวิพากษ์วิจารณ์ แต่เหล่าขุนนางกลับรู้สึกสาแก่ใจ ในสายตาของพวกเขา ฝ่าบาททรงเลอะเลือนก็เพราะนักพรตกลุ่มนี้
ทว่าเดือนต่อมาก็มีนักพรตกับหลวงจีนจำนวนมากจากหลากหลายสถานที่เข้ามาในเมืองหลวงอีก ทำให้ขุนนางทั้งหลายหมดคำจะพูดอย่างยิ่ง คนไม่กลัวตายมีอยู่เสมอจริงๆ
ในทะเลทรายกว้างสุดลูกหูลูกตา เม็ดทรายสีเหลืองลอยฟุ้งทั่วท้องนภา เงาดำมหึมาร่างหนึ่งใหญ่โตจนมิอาจถูกพายุทรายกลบฝังมิด
มันเป็นหนอนตัวยาวสีดำที่ใหญ่โตประหนึ่งเทือกเขา ส่วนหัวของมันดูเหมือนจระเข้โหดเหี้ยมน่ากลัว เวลานี้สัตว์อสูรตนนี้หมดสติไปแล้ว เจียงฉางเซิงกำลังเก็บดวงวิญญาณของมัน
สำหรับสัตว์อสูรที่ไม่มีความแค้นเคืองต่อกัน หลังจากเก็บวิญญาณเสร็จ เจียงฉางเซิงก็จะปล่อยพวกมันให้มีชีวิตต่อไป หากวันหน้าได้พานพบกัน ไม่แน่พวกมันอาจกลายมาเป็นกำลังให้เขาได้
ไม่ว่าสิ่งใดที่ถูกคัมภีร์ภูผาสมุทรเก็บดวงวิญญาณครึ่งหนึ่งเข้าไป ร่าง
