บอกตามตรง ผมเองก็นึกแปลกใจตัวเองเหมือนกัน ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่ผมกลับรู้สึกสงบและมีสติอย่างน่าเหลือเชื่อ ซึ่งคงต้องเก็บเรื่องนี้ไปคิดทบทวนในภายหลัง
“พวกคุณไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่หรอก”
ผมย้ำอีกครั้ง
เดนี่สบถออกมาเบาๆ แต่พวกเขาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม
ผมลองชกไปที่ซากศพสองสามหมัด แรงสะท้อนที่ได้รับกลับมานั้นแน่นและแข็งกว่าการชกมนุษย์มาก แม้จะระดมหมัดใส่หน้าอกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ผมก็ยังไม่สามารถหักซี่โครงของมันได้เลย
จากนั้นผมจึงตรวจสอบส่วนอื่นต่อ จมูกของมันเล็กกว่ามนุษย์มากแม้จะเทียบตามสัดส่วนร่างกาย บางทีประสาทสัมผัสการดมกลิ่นของพวกมันอาจจะไม่ค่อยดีนัก
ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็นับว่าเป็นข่าวดี เพราะผมกังวลว่าพวกมันจะตามรอยกลิ่นเลือดเพื่อนที่หายไปจนเจอ
หูของมันก็เล็กเช่นกัน แต่สิ่งที่น่ากังวลคือดวงตาขนาดใหญ่ที่โตกว่าตาของผมเกือบสองเท่า ผมได้แต่หวังว่าประสิทธิภาพการมองเห็นของมันจะไม่ดีเด่นตามขนาดตา
เพราะถ้ามันมองเห็นในที่มืดได้ดีกว่าผมล่ะก็ การเผชิญหน้ากันในตอนกลางคืนคงกลายเป็นฝันร้ายแน่ๆ
