ผมกวาดสายตามองไปยังกลุ่มผู้โดยสารที่ดูวุ่นวายพลางทบทวนการต่อสู้ที่ผ่านมา ตั้งแต่ตอนที่หมาป่าบุกเข้ามาในรถ ความคิดของผมมันดูแปลกประหลาดไปหมด
ราวกับมีใครบางคนคอยกระตุ้นให้ผมต้องออกไปปกป้องผู้คนและสังหารสัตว์ร้ายตัวนั้น แน่นอนว่าลึกๆ ผมอาจจะอยากช่วย แต่ในสถานการณ์ที่มองเห็นความตายอยู่ตรงหน้า ผมย่อมรู้ดีว่านั่นคือการรนหาที่ตาย
ทว่าผมกลับทำมันลงไป เหมือนมีใครบางคนจงใจขยายความรู้สึกเล็กๆ นั้นให้ยิ่งใหญ่ขึ้นจนบดขยับสัญชาตญาณการเอาตัวรอดไปจนหมดสิ้น
ผมเริ่มมั่นใจแล้วว่ามีใครบางคนกำลังยุ่งกับความคิดของผม เป็นไปได้ว่าหนึ่งในผู้โดยสารที่กำลังขวัญเสียเหล่านี้อาจจะเผลอใช้ทักษะออกมาโดยไม่รู้ตัว
หรือบางทีอาจจะจงใจส่งผมออกไปเป็นโล่มนุษย์ เพื่อเอาตัวรอด หากนั่นคือความตั้งใจของเขาจริงๆ และผมยังควบคุมตนเองไม่ได้แบบนี้ สุดท้ายผมคงไม่พ้นต้องตายเป็นศพต่อไปแน่
ผมถอนหายใจยาวพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าประหลาดที่มีดวงอาทิตย์สองดวง สิ่งเดียวที่ผมทำได้ในตอนนี้คือต้องเฝ้าระวังความรู้สึกของตนเองอย่างใกล้ชิด
ผมต้องใจเย็นและคิดวิเคราะห์ทุกอย่างให้ละเอียดรอบคอบเพื่อไม่ให้ตกอยู่ใต้การบงการของใครอีก
