บทที่ 1: ตู้ขบวนรถไฟ
ท่ามกลางความมืดมิดของอุโมงค์ลึก ขบวนรถไฟเที่ยวสุดท้ายของคืนนี้กำลังเคลื่อนที่ไปตามรางด้วยความเร็วสม่ำเสมอ
เสียงล้อเหล็กบดกับรางดัง ฉึกฉัก เป็นจังหวะสะท้อนไปมาในอุโมงค์แคบๆ เคล้าไปกับเสียงครางต่ำของเครื่องยนต์หัวจักรที่ดังแว่วมาจากทางด้านหน้า
ผมหาวออกมาเบาๆ พลางซบแก้มลงกับกระจกหน้าต่างที่สั่นไหวเล็กน้อย ภายนอกมีเพียงความมืดสนิทของผนังอุโมงค์ที่พุ่งผ่านไป แสงไฟนีออนสลัวภายในตู้โดยสารสะท้อนเงาของผมที่ดูเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน
ผมขยับกระเป๋ากีฬาที่วางอยู่ข้างตัว จัดท่าทางให้นั่งสบายขึ้น แล้วเหลือบมองไปรอบตู้โดยสารที่มีคนอยู่ราว 32 คน
เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าพึมพำอะไรบางอย่าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น หนึ่งในกลุ่มเด็กพวกนั้นมีเสียงหัวเราะที่
จะว่ายังไงดีล่ะ มันช่างน่ารำคาญจนเป็นเอกลักษณ์ แถมเจ้าตัวยังดูไม่แคร์สายตาใครเสียด้วย บอกตามตรงว่ามันเริ่มทำให้ผมหงุดหงิดนิดๆ แล้ว
พอละสายตาจากพวกนั้น ผมก็บังเอิญสบตากับหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่นั่งถัดไปไม่กี่แถว บนใบหน้าเธอฉายแววเบื่อหน่ายไม่ต่างกัน สายตาเราประสานกันครู่หนึ่งคล้ายจะมีความเข้าใจที่ตรงกัน