จะระยำได้เหนือชั้นกว่ามันอีก สันดานสวะขนาดนี้แกใช้ชีวิตรอดมาได้ไงเนี่ย”
ซ่งตงหมิงหน้าดำทะมึน “ไอ้ลั่ว ฉันอุตส่าห์มาคุยดีๆ เพื่อจบปัญหา ไม่ได้มานั่งฟังแกด่าพ่อหรอกนะ”
“คิดว่าคนทั้งโลกจะหิวเงินจนยอมทำเรื่องระยำๆ แบบแกหมดหรือไง ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับสวะ แค่ได้ยินเสียงแก… ฉันก็ขยะแขยงจนอยากจะอ้วกแล้ว”
“คิดให้ดีนะโว้ย อย่ามาคุกเข่าร้องไห้ทีหลังก็แล้วกัน” ซ่งตงหมิงขู่ฟ่อ
น้ำเสียงลั่วหยางพลิกเป็นเย็นเยียบ “แกนั่นแหละ… คุกเข่าลงซะ”
ซ่งตงหมิงชะงักกึก นึกว่าหูฟาด “แกสั่งให้ฉัน… คุกเข่าเนี่ยนะ”
ลั่วหยางพยักหน้า
ซ่งตงหมิงโกรธจัดจนหลุดขำ “แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ในสายตาฉัน แกมันก็แค่ขยะเปียก สวะอย่างแกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!”
ลั่วหยางล้วงมือหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างใจเย็น กดเปิดคลิปวิดีโอที่ก๊อบปี้เก็บไว้เล่นๆ ก่อนหันหน้าจอจ่อใส่หน้าซ่งตงหมิง
ภาพในจอคือผู้ชายคนหนึ่งกำลังขืนใจหญิงสาววัยรุ่นอย่างป่าเถื่อน หญิงสาวทั้งร้องไห้กราบกรานอ้อนวอน ทว่าสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงการกระทำเลวทรามสัตว์ป่าเรียกพี่
ซ่งตงหมิงเบิกตาโพลงอ้าปากค้าง ความกร่างเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ใบหน้าซูบผอมซีดเผือดเป็นกระดาษ
ลั่วหยา
