รอจนนักพรตเต๋าเล่อเทียนกลับมา วางลงกลางมือ ฟางเจิ้งถึงเห็นชัดเจน ร้องตกใจว่า “ดอกโสม?!”
“เหอะๆ ตาดีมาก! เดาสิว่าโสมอายุกี่ปี?” นักพรตเต๋าเล่อเทียนพูดด้วยความภูมิใจในตนเอง
ฟางเจิ้งส่ายหน้าตอบ “ทำให้อาตมาลำบากแล้ว อาตมารู้ โสมดูที่ใบ ของท่านไม่มีแม้แต่ใบเลย จะดูยังไง?”
“ฮ่าๆ…เจ้าอาวาส ดูท่าท่านคงไม่เข้าใจโสมจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ใช้คำพูดอย่างคนนอกวงการแบบนี้” นักพรตเต๋าเล่อเทียนหัวเราะเสียงดัง ไม่สนใจว่าฟางเจิ้งจะไม่พอใจคำพูดตนหรือไม่
แน่นอนว่าฟางเจิ้งไม่ได้ไม่พอใจ แต่ถามกลับว่า “อ้อ? หรือว่าไม่ดูที่ใบ? อาตมาได้ยินมาตลอดว่าต้องดูว่ามีกี่ใบ”
“นั่นเป็นพวกนอกวงการ คนที่ไม่เข้าใจจะพูดมั่วซั่ว โสมที่เกิดในป่าหนึ่งปีจะเรียกว่าสามใบ มีใบเล็กแค่สามใบ สองปีเรียกว่าห้าใบ สามปีเรียกว่าสองใบ สี่ปีมีทั้งสี่ใบห้าใบ โสมที่เกิดในป่าห้าหกเจ็ดปีจะมีโอกาสมีเจ็ดใบ อีกอย่างใบของโสมซึ่งเกิดในป่าเติบโตเป็นวัฏจักร เติบโตจากหนึ่งใบ หนึ่งสองสามสี่ห้าหก จากนั้นกลับไปเริ่มหนึ่งใบใหม่ ดังนั้นถ้าจะดูอายุที่ใบจริงๆ แล้วจะแน่ใจได้อย่างไร?” นักพรตเต๋าเล่อเทียนถามกลับ
ฟางเจิ้งงงงัน ไม่นึกเลยว่าคำพูดที่ได้ยินมาตั้งแต่เล็กจะเป็นคำลวง
