ฝานชิงเกือบจะหมดสติไปเช่นกัน เขาตามอาจารย์เข้าป่าเขามาสามวัน เทือกเขาทงเทียนราวกับไร้ขอบเขต ไม่มีทางเดินจบสิ้น! ตอนนี้จะหาคนคนหนึ่งทั่วป่า? นี่ต่างอะไรกับงมเข็มในมหาสมุทร? เ เดาว่าคงไม่ต้องหาคนแล้ว อาจารย์เขาคงได้ไปสวรรค์ก่อน
ฝานชิงกล่าว “หลวงพี่ ท่านคงไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ จิ้งซิน รีบไปหาเขา จิ้งฝ่าแบกคน ไป ไปหาด้วยกัน” ฟางเจิ้งออกคำสั่งทันที ขณะเดียวกันยังคืนฤทธิ์เดชให้เด็กแดง งูพิษชนิดนี้ถ้าแป็นคนอื่นคงอันตรายถึงชีวิตจริงๆ ทว่ ามีเด็กแดงอยู่ด้วย เขาจึงไม่กังวลเลย ใช้อภินิหารได้ก็แก้ปัญหาได้ทันทีไม่ใช่หรือ เพียงแต่ฟางเจิ้งไม่อยากให้เด็กแดงแสดงอภินิหารต่อหน้าคน ปัญหายิ่งน้อยเท่าไรยิ่งดี…
เด็กแดงสัมผัสได้ถึงฤทธิ์ฟื้นกลับมา จึงรับคำสั่งจะพุ่งเข้าไปในป่าไม้ทันที
ฝานชิงเห็นแบบนั้นก็รีบพูด “หลวงพี่ ท่านบ้าเหรอครับ? เขาเป็นเด็กน้อย เข้าป่าทึบจะไม่ส่งไปตายเหรอ? ยุงกับแมลงเยอะขนาดนั้น ถ้าเกิด…ถ้าไม่อย่างนั้นพวกเราออกจากภูเขาเถอะ ไม่ว่า ายังไงออกไปก็ยังมีหวัง”
“ประสก ไม่ต้องห่วง ศิษย์อาตมาชำนาญการหาคนเป็นพิเศษ” ฟางเจิ้งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง เขาไม่ได้โกหก มีอภินิหารเต็มตัว ถ้าหาคนไม่เจอ ฟางเจิ้งคิดว่
