“ระบบ อวยพรแบบนี้ใครก็ทำได้รึเปล่า?” ฟางเจิ้งนึกออกแล้ว เขาเคยเห็นจากในอินเทอร์เน็ตว่ามีนักบวชไม่น้อยที่เบิกเนตรหรืออวยพรอะไรพวกนี้ให้คนอื่น จึงถามในใจ
“แน่นอนว่าไม่ได้ การอวยพรก็บอกอยู่แล้วคือเคลื่อนบุญกุศล บุญกุศลสูงแล้วย่อมมีหนทางทะลุปรุโปร่ง หากตนไม่มีบุญกุศลสูงอยู่กับตัวแล้วจะเอาอะไรอวยพรคนอื่น? อีกอย่าง การอวยพรจะ ะต้องเป็นการอวยพรที่บริสุทธิ์ ไม่ต้องการสิ่งตอบแทน ถ้าทำเพื่อละโมบอะไรบางอย่างจะไม่มีผล มิหนำซ้ำนี่คือฤทธิ์ในด้านอภินิหาร ในโลกที่นายอยู่นี้ นอกจากนายแล้วคนอื่นทำไม่ได้” ร ระบบว่า
ฟางเจิ้งขมวดคิ้ว “แต่มีคนไม่คิดแบบนั้น”
ฟางเจิ้งจำได้ ตอนแรกเขาถามหลวงตาหนึ่งนิ้วว่าการอวยพรเป็นความงมงายล้าสมัยหรือไม่ เป็นพวกต้มตุ๋นหรือเปล่า
หลวงตาหนึ่งนิ้วส่ายหน้า ตอบกลับว่า ‘อภินิหารของพระพุทธองค์ อภินิหารของเต๋ากับอิทธิฤทธิ์มีอยู่จริง และก็ไม่มีอยู่จริง เอ็งเชื่อมันก็มีอยู่ อย่างเช่นการอวยพร เอ็งเชื่ออาจารย์ อาจารย์พูดอะไรเอ็งก็เชื่อ อาจารย์บอกว่าเอ็งเจอความทุกข์ยากก็จะผ่านไปได้ พอเจอปัญหาเอ็งก็จะยึดมั่นความเชื่อนี้จนผ่านไปได้ เพราะว่าอาจารย์เคยบอกว่าเอ็งทำได้! เอ็งเชื่อม มั่นไม่ลังเล ตรากตรำพยายาม ส
