“มอบตัว? แกโง่รึเปล่า ตอนนี้คนที่มีสิทธิ์พูดคือพวกเราต่างหาก” สวีเหยียนเห็นฟางเจิ้งไม่ขยับเขยื้อน รู้ว่าฟางเจิ้งวิตกเกรงกลัวจนไม่เคลื่อนไหวจึงยิ้มเยาะ
ฟางเจิ้งส่ายหน้าพูด “ประสกมั่นใจว่านะว่าจะไปต่อ?”
“มันจบแล้ว แกจะวางบานประตูลงแล้วให้พวกเรามัดแกไว้ หรือจะให้ส่งพวกมันไปตายก็แค่คำพูดนั้น ไม่ว่าแกจะใช้วิธีการอะไรก็ตาม ขอแค่ฉันคิดว่ามันไม่ใช่ ฉันจะแทงมันซะ! ฉันไม่เชื อภาพลวงตาที่เห็น ฉันแทงลงไปก็เป็นภาพลวงตาเหมือนกัน!” สวีเหยียนพูดด้วยความเหี้ยมโหด
คำพูดนี้ไม่ใช่ไม่มีหลักการ แม้ฟางเจิ้งจะพาพวกเขาเข้าฝัน กระทั่งให้พวกเขาควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ แต่ทุกเรื่องมีคำว่า ‘ถ้าหาก’ ชีวิตคนสำคัญ เขาไม่กล้าเดิมพัน แต่ก็หยุดใช้อภินิ หารไม่ได้เช่นกัน!
เฉินเหล่ากล่าวว่า “ฟางเจิ้ง อย่าคิดว่าพวกเรากำลังล้อเล่น พวกเขาไม่ใช่คนแรก และก็ไม่ใช่คนสุดท้าย คนที่เข้ามาที่นี่ไม่จ่ายเงินก็ต้องจ่ายชีวิต สองอย่างเลือกได้แค่หนึ่งอย่าง คนที่เสียแขนเสียขาไปเป็นเรื่องปกติ! แน่นอน ถ้าแกหัวดื้อจริงๆ ก็จะตัดแขนตัดขา ราดกรดกำมะถันหน่อยแล้วโยนทิ้งบนถนนซะ เท่านี้ก็ได้เงินมาไม่น้อยแล้ว” เฉินเหล่าจงใจพูดสิ่งเหล่ านี้เพื่อขู่ฟางเจิ้ง
แต่ฟางเจิ้งได
