อะไรกัน? นั่งลง!”
ทุกคนพลันหยุดลง มองสวีเหยียนอย่างมีความหวัง ราวกับพวกติดยามองพ่อค้ายาเสพติด กระหายอยากจะได้ยาตัวใหม่ ทำให้พวกเขาหลุดพ้นจากความเจ็บปวด
สวีเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึก “ทุกอย่างเมื่อกี้พวกเราล้อเล่นกับทุกคน ชีวิตน่ะมีขึ้นมีลง แค่ล้อเล่นเอง อย่าคิดจริงจัง เอาอย่างนี้ ขอเชิญสมาชิกเก่าหลายท่านมาแบ่งปัน…”
พูดถึงตรงนี้ สวีเหยียนกังวลเล็กน้อยแล้ว สองคนก่อนหน้านี้พูดจาไร้สาระอย่างน่าประหลาด เกือบจะทำลายบ้านนี้ของเขา สวีเหยียนเลยว่า “ช่างเถอะ ฉันพูดเองดีกว่า ถึงสุดท้ายอาจารย์หล ลู่ซินจะล้อเล่นกับทุกคน แต่ต้องพูดว่าก่อนหน้านี้เธอพูดถูกต้องมาก พวกเรามาทำอะไรกันที่นี่? พวกเราไม่ได้มาสร้างกำไร พวกเรามาสร้างความผาสุกแก่มวลมนุษย์ทั้งโลก! ขณะเดียวกันพวกเร ราจะสร้างเงินเปลี่ยนโชคชะตาของเราได้ด้วย ธุรกิจแบบนี้ หรือมันไม่คุ้มค่าที่พวกเราจะพยายามกันอย่างนั้นเหรอ?”
