จชั้นเรียนนี้ นายจะเข้าใจว่าชีวิตนี้ควรเป็นคนอย่างไร” สวีเหยีย ยนเอ่ยทันที
ฟางเจิ้งขบคิด เมื่อวานสวีเหยียนเคยพูดจริง เพียงแต่ไม่ได้พูดละเอียดเท่านี้ แต่อย่างไรก็ได้ ฟางเจิ้งตอบไปว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ฟังหน่อยแล้วกัน”
“ใช่! โอกาสหายากรีบคว้าไว้เถอะ อ้อ นี่สมุดบันทึกกับปากกานาย ฟังให้มากๆ ถามให้น้อยๆ จำไว้ให้เยอะ มีปัญหาอะไรหลังเลิกเรียนค่อยถาม เพื่อนนักเรียนข้างๆ นายเป็นนักเรียนเก่า รู อะไรเยอะมาก เรียนรู้กับพวกเขาเยอะๆ จะดีกับตัวนาย” สวีเหยียนแนะนำ
ฟางเจิ้งพยักหน้าตาม เขาเก็บสมุดบันทึกก่อนตามไปบ้านข้างๆ
พอเข้าประตูไป เห็นเพียงกลุ่มคนอยู่ในห้องที่ไม่ใหญ่ ชายหญิงนั่งบนพื้น ข้างหลังยังมีเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังวาดภาพ เด็กสาวคนหนึ่งในนั้นอุ้มทารกที่ไม่รู้ว่าอายุกี่เดือนและก กำลังให้นม แต่สรุปโดยรวมคือ ชั้นเรียนนี้นับว่ามีลำดับขั้นตอน
