ส่งหยางหวากลับไปแล้ว ฟางเจิ้งไม่วางใจยิ่งกว่าเดิม เขามีภาพจำต่อฉีลี่หย่าที่ดี แม้ฉีลี่หย่าจะไม่ใช่เด็กสาวสวย ความรู้ความสามารถธรรมดา ไม่ได้หน้าตาสะสวย ไม่มีรูปร่างน่าหลงใหล ส่วนสูงไม่ถึงหนึ่งเมตรหกสิบ แต่ว่าในความบอบบางมีความอบอุ่นอยู่ เขาเคยเห็นฉีลี่หย่าซื้อข้าวกล่องสองชุด ชุดหนึ่งเอาให้ผู้ชายเร่ร่อนคนหนึ่ง มอบให้อาทิตย์ละครั้งจนกระทั่งชายเร่ร่อนคนนั้นออกจากละแวกใกล้โรงเรียนไป
นึกถึงตรงนี้ ฟางเจิ้งเป็นห่วงฉีลี่หย่ายิ่งกว่าเดิม หรือว่าเธอจะเจอสถานการณ์แบบเดียวกัน
คิดถึงตรงนี้ฟางเจิ้งนั่งไม่ติดที่นิดๆ ทว่าเมื่อนึกถึงทางใต้ที่ห่างไกลนั่น ไม่ต้องพูดถึงตั๋วเครื่องบินเลย ตั๋วรถไฟก็ไม่ถูก! เงินน้อยนิดในกระเป๋าไม่พอใช้!
“ระบบ นายรับเงินจุดธูปไปตั้งเยอะ แบ่งให้ฉันส่วนหนึ่งไม่ได้เหรอ?” ฟางเจิ้งถามเศร้าๆ
“ได้!” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งอึ้งงัน ก่อนยิ้มเยาะ “เราไม่เล่นพูดแบบเว้นวรรคนานๆ แล้วตกลงไหม? พูดมาตรงๆ ว่าได้หรือไม่ได้”
“ได้” ระบบตอบอีก
ฟางเจิ้งตะลึงค้าง ถามเป็นการยืนยันอีกครั้ง “ได้จริงๆ เหรอ?”
“ได้!” ระบบตอบ
“นายมั่นใจนะว่าได้?” ฟางเจิ้งถามอีก
“นายอย่ากวนให้มากจะได้ไหม ถ้าไม่เอาเงินฉันจะเก็บไว้เอง!” ระบบโกรธแล้ว
“แล้
