“อุดมการณ์เป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดตลอดไป แต่ความจริงกลับเป็นร่องกว้างที่ไม่อาจข้ามผ่าน” ฟางเจิ้งพูดปลงอนิจจัง อุดมการณ์ของเขาไม่ใช่การเข้าไปลำบากในภูเขาใหญ่ เขาต้องการบ้านที่ อบอุ่น แม้เขาจะมีครอบครัวที่ใหญ่ที่สุด ทั้งหมู่บ้านเอกดรรชนีคือบ้านเขา หลวงตาหนึ่งนิ้วคือบิดาเขา…
แต่ว่าฟางเจิ้งก็ยังต้องการบ้านตัวเอง มีภรรยาของตัวเอง มีลูกของตัวเอง เขาปรารถนาความอบอุ่นนั้น…
ฟางเจิ้งส่ายหน้า ละทิ้งความคิดฟุ้งซ่านในใจไป ก่อนหมุนตัวกลับวัด
เด็กแดงรีบตามมา ถามว่า “อาจารย์ พุทธกับเต๋าเป็นครอบครัวเดียวกันได้ ทว่าท่านวางคัมภีร์ของลัทธิเต๋าในพุทธศาสนา ถ้าส่งต่อไปอีก เช่นนั้นเราจะเป็นพุทธศาสนาหรือเต๋า?”
ฟางเจิ้งส่ายหน้าตอบ “นายยังคงยึดมั่นในความคิดเห็นของสาวกพุทธกับเต๋าอยู่จนได้ นั่นสำคัญมากหรือ? ขอแค่เป็นสิ่งดีก็จงไปทำ ไหนเลยต้องมีกฎมากขนาดนั้น? ความดีในใต้หล้าคือคร รอบครัวเดียวกัน จะศาสนาอื่นหรือไม่ใช่ ก็คือกระแสน้ำที่ไหลเข้าสู่กระแสน้ำเช่นกัน”
เมื่อเข้าวัดมา ฟางเจิ้งมาที่ใต้ต้นโพธิ์ ให้เด็กแดงไปตักน้ำมา ส่วน
