เดือนมิถุนายนผ่านไปในขณะที่ฟางเจิ้งและพวกพ้องรอคอยด้วยความคาดหวัง ในที่สุดหอกลองก็สร้างเสร็จ! เมื่อกระเบื้องแผ่นสุดท้ายถูกวางลง อาจารย์หม่าก็ส่งเสียงร้องอย่างดัง คนงาน ช่างฝีมือ และชาวบ้านทุกคนที่ได้ยินข่าวก็ส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น
“น่าเสียดายมาก อาจารย์ไม่ยินยอมให้ข้าพเจ้าบริจาคกลอง ไม่งั้นหอกลองนี้คงจะสมบูรณ์แบบ” ลิงพูดด้วยเสียงถอนหายใจ
เจ้าอ้วนบอกว่า “พอแล้ว ฉันยังไม่ได้บริจาคระฆังด้วย อาจารย์บอกว่าเขาเตรียมไว้เองอันหนึ่ง ฉันถาม แต่ดูเหมือนว่าระฆังจะไม่ใหญ่มาก และก็พังมาก่อน เฮ้อ… ระฆังแบบนั้นไม่ควรเปลี่ยนเหรอ ฉันเสนอว่าจะหล่อระฆังที่ใหญ่กว่านี้ให้เขา มันจะดีไหม…”
เมื่อเสียงของเขาค่อยๆ เงียบลง เขาก็ได้ยินเสียงดังโครมครามคล้ายเสียงต้นไม้หักโค่นเพราะน้ำหนักที่มาก ทุกคนหันไปมองโดยไม่รู้ตัว และเห็นว่ามีระฆังขนาดใหญ่ห้อยอยู่ที่หอระฆังแล้ว!
อ้วนแทบจะหลุดตาเมื่อเห็นกระดิ่งขนาดใหญ่
ลิงก็ตกใจเหมือนกันแต่ก็ไม่ลืมที่จะล้อเลียน “เจ้าอ้วน เจ้าบอกว่าระฆังนี้ไม่ใหญ่เหรอ ฮ่าๆ แล้วมันก็พังด้วยเหรอ บอกฉันหน่อยสิ ว่าเจ้าเคยเห็นระฆังที่ใหญ่กว่านี้ที่ไหน!? หรืออันไหนสวยกว่านี้! บ้าเอ้ย แค่มองระฆังอันนี้ก็อยากขโมยแล้ว!”
“แม่เจ้า ไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์ไม่อยากให้ฉันบริจาคสักชิ้น เขาคงมีสมบัติล้ำค่ามหาศาลมากแน่ๆ นี่มันน่าสมเพชชะมัด!” เจ้าอ้วนชักลิ้น
“มันดูสง่างามจริงๆ ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอาจ
