ฟางเจิ้งเพ้อฝันขณะลงจากภูเขา ระหว่างทางลงเขา เขาเห็นกลุ่มคนกำลังลากบล็อกไม้และหินขึ้นไปบนภูเขา บนภูเขาสูงแห่งนี้ไม่มีเครื่องจักร จึงใช้แรงงานคนเท่านั้น
น่าเสียดายที่แรงงานมีไม่เพียงพอ มีเพียงยี่สิบกว่าคนเท่านั้น ด้วยความเร็วเท่านี้ ฟางเจิ้งประเมินว่าการสร้างหอระฆังคงต้องใช้เวลานานพอสมควร
ฟางเจิ้งทักทายคนงานขณะที่เขาเดินนำหน้าเดินลงจากภูเขา
บริเวณเชิงเขาเกิดความโกลาหลวุ่นวาย มีชาวบ้านจำนวนมากมารวมตัวกันที่นั่น ผู้หญิงกำลังเทน้ำ ส่วนผู้ชายก็แบกอิฐ หิน หรือคานไม้ เด็กๆ ก็เล่นกันไปทั่วบริเวณนั้น พวกเขาเดินตามผู้ใหญ่ไปพร้อมกับถืออิฐสองสามก้อนในมือ ดูเหมือนผู้ใหญ่ทุกประการพร้อมกับหัวเราะคิกคัก
“เจ้าหมาซ่ง ใช้กำลังเพิ่มหน่อย!” ซุนเฉียนเฉิงตะโกน
“คุณตะโกนทำไม กางเกงฉันหลุด! ฉันต้องดึงมันขึ้น!” ด็อกซองจับกางเกงของตัวเองด้วยมือข้างหนึ่งขณะที่ตะโกน
“เฉินจิน คุณแก่มากแล้ว ไม่จำเป็นต้องช่วย” หยางฮวาและหยางผิงตะโกนเมื่อเห็นคานไม้เคลื่อนผ่าน
“ไร้สาระ ฉันยังแข็งแรงเหมือนเดิม ฉันบอกเลย ว่าตอนที่ฉันไปถึงยอดเขา เจ้าอาจจะยังอยู่บนภูเขาก็ได้” หลังจากเฉินจินพูดจบ เขาก็ตะโกนออกมา “ลูกชาย ใช้กำลังให้มากขึ้น มาทำงานหนักเพื่อแซงหน้าพวกมันกันเถอะ!”
เฉินหลง ลูกชายของเฉินจินหัวเราะเสียงดัง “อย่ากังวล ไปกันเถอะ!”
จากนั้นทั้งสองก็วิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับแบกคานไม้ คนทั้งสองกลุ่มเริ่มแข่งขันกัน
“1, 2, 3… ยกขึ้นสิ!”
