เจิ้งเจียซิงกล่าวว่า “ผมอยากต่อต้านการพนัน ผมอยากใช้ตัวเองเป็นตัวอย่างและเผยแพร่ข้อความนี้ไปยังหมู่บ้านต่างๆ ผมหวังว่าจะไม่มีใครต้องติดกับดักแบบนี้อีก”
“ฉันดีใจมากที่คุณมีความคิดแบบนี้ ลุยเลย ฉันจะสนับสนุนคุณในสิ่งที่คุณทำ” หลี่นา ยิ้ม
“พ่อ ผมก็จะสนับสนุนคุณด้วยเช่นกัน!” เจิ้งเสี่ยวหยูก็อุทานเช่นกัน
“ลูกชาย ในที่สุดเจ้าก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว” เจิ้งฮัวถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย
–
ระหว่างนั้น ฟางเจิ้งกลับมายังภูเขาหนึ่งนิ้ว เขาทานอาหาร ท่องคัมภีร์ และเมื่อไม่มีอะไรทำ เขาจะรวบรวมลูกศิษย์และเทศนาคัมภีร์ให้พวกเขาฟัง เขาใช้เวลาอย่างมีเวลาว่างมาก ฟางเจิ้งไม่กังวลเกี่ยวกับการถวายธูปอีกต่อไป เพราะมีคนมาทุกวัน ไม่มีการถวายธูปที่อารามของเขาสิ้นสุด
สิ่งเดียวที่ทำให้ Fangzheng โกรธก็คือ แม้จะทำมากมาย แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเลยที่ทำให้สังคมเกิดความวุ่นวาย
ข้ามแม่น้ำโดยใช้ไม้อ้อเหรอ? ผู้คนมองว่าเขาเป็นคนโกง
ดอกบัวส่งสาร? ไม่มีใครเอ่ยถึงเลย!
แม้ว่าจะช่วยไถ่บาปให้กับผู้ที่ทำการกุศลปลอมๆ แต่กลับดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสนใจเลย
แม้ว่าตอนนี้เขาจะได้คลี่คลายคดีการพนันที่อยู่ใต้ภูเขาแล้วโดยตำรวจจับกุมพวกเขาและคดีก็ถูกเผยแพร่เป็นข่าว แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้เข้าไปเกี่ยวข้องแต่อย่างใด!
–
ฟางเจิ้งคงไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำนั้นน่าทึ่งเกินไป คนที่รู้ดีไม่ได้บอกว่าเขาทำอะไรเพื่อประโยชน์ของตัวเอง บางครั้งพวกเขาอาจพูดถึงเรื่องนี้
