เจิ้งเจียซิงยิ้มเมื่อเห็นหวางชิงจื้อมาถึง หลี่นาดูไม่มีความสุขเล็กน้อย เพราะหวางชิงจื้อเป็นอันธพาลที่ขึ้นชื่อในหมู่บ้าน แม้ว่าเขาจะไม่ได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรงใดๆ แต่เขาก็ไม่มีความดีติดตัวมาด้วย แน่นอนว่าเนื่องจากพวกเขาทั้งหมดมาจากหมู่บ้านเดียวกัน พวกเขาจึงได้เจอกันบ่อยๆ ดังนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงไม่แย่นัก เพียงแต่หลี่นาไม่ชอบเขา อย่างไรก็ตาม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชายคนนี้ถึงมาที่บ้านของพวกเขา โดยปกติแล้วพวกเขาไม่มีความสัมพันธ์กันมากนัก
“พี่หวาง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น” เจิ้งเจียซิงถามทั้งๆ ที่เขารู้แล้ว
“จริงอยู่ที่คนเราไม่เคยมาเยี่ยมเยือนเว้นแต่ว่าพวกเขาต้องการบางอย่าง ฉันมาเพราะมีบางอย่างจะขอจากคุณ”
หลี่นาเริ่มรู้สึกระแวดระวังทันที “พี่หวาง เราเพิ่งแต่งงานกันได้สองปี เราไม่มีเงินเก็บมากนัก”
“นั่นอะไรนะ ฉันดูเหมือนคนประเภทที่ชอบมาขอยืมเงินเหรอ ลูกพี่ลูกน้องของฉันเตรียมเงินของฉันไว้แล้วและต้องการให้ฉันไปรับมัน แต่ว่าเงินมันไกลไปหน่อย และภรรยาของฉันก็กังวลนิดหน่อยถ้าฉันไปคนเดียว ฉันมาที่เจียซิงโดยหวังว่าเขาจะไปกับฉัน เราจะกลับมาเมื่อฉันมีเงิน” หวังชิงจื้อกล่าวด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย
หลี่นาถอนหายใจโล่งอกเมื่อได้ยินว่าเขาไม่ได้ยืมเงินพวกเขา ทุกอย่างสามารถต่อรองได้ถ้าไม่ใช่เรื่องเงิน “บ้านของลูกพี่ลูกน้องคุณเหรอ อยู่ที่ไหน”
“หยูหลิง การเดินทางไปกลับด้วยมอเตอร์ไซค์จะใช้เวลาประมาณหกชั่วโมง
