“มีเรื่องอะไรวุ่นวาย กฎเก่า! รอก่อนถ้าคุณมาสาย!” ตรงกลางโต๊ะทั้งสามตัวมีม้านั่งตัวหนึ่ง มีคนยืนอยู่บนโต๊ะนั้น คอยดูแลทั้งสามโต๊ะ เขาคือคนที่ชื่อลาวซี ดวงตาของเขาแดงก่ำจากควันที่ลอยฟุ้ง และเขายังยัดสำลีเข้าไปในจมูกด้วย ร่างครึ่งเปลือยของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่เขาไม่มีเจตนาจะลุกออกไป เสียงของลาวซีฟังดูแหบเมื่อเขาพูด… แต่ดวงตาของเขานั้นแหลมคม เขาสามารถมองเห็นทุกการกระทำของผู้คนที่อยู่ด้านล่างเขา
นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีผู้คนนั่งยองๆ อยู่นอกห้อง บนถนน และที่ทางเข้าหมู่บ้าน เห็นได้ชัดว่านี่คือสถานที่เล่นการพนันร่วมกัน
วินาทีกลายเป็นนาที พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังลั่นหรือเสียงตะโกนโวยวาย ชายหนุ่มคนหนึ่งรีบรวบรวมเงินทั้งหมดบนโต๊ะมาให้เขา เขาหัวเราะออกมาดังๆ “นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังพูด! ฉันควรจะโชคดีในวันนี้ มีเงินมากมายรอฉันอยู่! ฮ่าๆ!”
“เจิ้งเจียซิง คุณช่างโชคดีจริงๆ ที่สามารถรับไพ่ได้ขนาดนี้ น่าทึ่งจริงๆ!” ชายวัยกลางคนกล่าวชื่นชมพร้อมกับยกนิ้วโป้งขึ้น
เจิ้งเจียซิงหัวเราะออกมาดังๆ “พี่หวู่ อย่าแกล้งฉันอีกเลย นี่เป็นแค่โชคช่วยเท่านั้น ไม่มีอะไรน่าประทับใจเลย ยังไม่เช้าเกินไปแล้ว ฉันเสร็จแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่”
เมื่อพูดเสร็จแล้ว เจิ้งเจียซิงก็วางเงินไว้บนโต๊ะและเตรียมตัวออกเดินทาง
ไม่มีใครหยุดเขา และทุกคนก็ปล่อยให้เขาออกไป จากนั้นก็มีคนหนึ่งเข้ามาแทนที่เขา และเจ้ามือก็เริ่มแจกไพ่อีกครั้ง
