้นเรื่องจึงผ่านไป
หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว เจิ้งเจียซิงก็แบกจอบไปทำงานบนผืนดิน ดวงอาทิตย์แผดเผาจนเขารู้สึกไม่สบายตัวอย่างยิ่ง เจิ้งเจียซิงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วบ่นพึมพำว่า “ทำไมล่ะ ฉันหาเงินได้เป็นพันเหรียญในหนึ่งวัน ทำไมฉันต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้ด้วย” มีเสียงดังขึ้นในใจของเขา “ถูกต้องแล้ว คุณสามารถหาเงินได้เป็นพันเหรียญในหนึ่งวัน ทำไมคุณต้องทำไร่ด้วย พักผ่อนให้เพียงพอในระหว่างวันและทำให้จิตใจแจ่มใส สิ่งที่คุณต้องทำคือต่อสู้ให้เต็มที่ในตอนกลางคืน”
ด้วยความคิดนี้ เจิ้งเจียซิงจึงเริ่มมีความมุ่งมั่นน้อยลง
ในขณะนั้นเอง ชายคนหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมา เมื่อเขาเห็นเจิ้งเจียซิง เขาก็ยิ้ม “เจียซิง น่าทึ่งมาก เมื่อวานคุณชนะเยอะใช่ไหม วันนี้คุณดื่มอะไรมาบ้าง”
“เงียบหน่อย เบาๆ หน่อย มันจะลำบากถ้ามีคนได้ยิน” แม้ว่าเจิ้งเจียซิงจะพูดแบบนั้น แต่ใบหน้าของเขากลับมีท่าทีพึงพอใจ
“ฮ่าๆ ไม่ต้องกังวลนะ มีแค่เราสองคน คืนนี้เธอไปกับเราไหม ฉันบอกเลยนะว่าโชคของมือใหม่มันสำคัญนะเวลาเล่นพนัน! ถ้าเธอไม่ชนะมากขึ้นในขณะที่ยังโชคดีอยู่ นั่นก็เสียของเปล่าๆ นะ มีคำกล่าวที่ว่า การไม่ฝากโชคของมือใหม่ไว้ก็เสียของไม่ใช่เหรอ”
เจิ้งเจียซิงรู้สึกซาบซึ้งกับคำพูดนั้น แต่เมื่อนึกถึงคำตักเตือนของหลี่นา เขาก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย เมื่อคืนนี้เขาอ้างเหตุผลว่าไปดื่มเหล้าที่บ้านเพื่อน แล้ววันนี้เขาจะอ้างเหตุผลอะไรได้ล่ะ บางทีเขาอาจจะเล
