ม่พอใจ ก่อนจะมองไปที่ลูกข้าวเล็กๆ ของมัน ไม่มีทางเปรียบเทียบได้! มันรู้สึกอึดอัดทันทีเมื่อกลายเป็นคนเสียสติ… น่าเสียดายจริงๆ มันตัวเล็กไม่ใช่เพราะตัวเองเลือกเอง
โลนวูล์ฟไม่ได้รู้สึกเขินอาย เขาน่าจะเป็นคนที่กินมากที่สุดในอารามแห่งนี้ เขามองขึ้นมาและพูดว่า “ทำไมเราไม่เก็บสิ่งนั้นไว้เป็นอาหารเย็นล่ะ”
“อาหารเย็นเหรอ? คุณยังคิดจะกินอาหารเย็นอยู่เหรอ? อ๋อ!” กระรอกแทบจะคลั่ง
โลนวูล์ฟดูไม่พอใจ “ฉันแบ่งอาหารเป็นสองมื้อไม่ได้เหรอ”
“ไม่นะ! มากเกินไป! มื้อเดียวของคุณพอให้ฉันกินได้เป็นเดือนเลย ฮึ่ย…” กระรอกรู้สึกว่าตัวเองไม่สมดุลทางจิตใจจริงๆ
“อมิตาภะ มีอะไรกันเหรอ” ทันใดนั้น เสียงของฟางเจิ้งก็ดังขึ้นจากด้านนอก หมาป่าเดียวดายและกระรอกหันไปมองทันที ขณะที่ลิงก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน เขาเห็นฟางเจิ้งกลับมาพร้อมกับเด็กแดงที่ถือถุงหลายขนาด
“ท่านอาจารย์ ท่านกลับมาแล้วในที่สุด อารามของเราก็เกือบจะไม่มีอาหารแล้ว! นอกจากนี้ เจ้าตัวกินจุที่นี่ก็มีความอยากอาหารมากเกินไปด้วย ข้าขอแนะนำให้เราลดปริมาณอาหารของมันลง” กระรอกวิ่งไปที่ไหล่ของฟางเจิ้งอย่างโกรธจัดและเริ่มตำหนิความอยากอาหารที่ตะกละตะกลามของหมาป่าผู้โดดเดี่ยว
โลนวูล์ฟพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ฉันยังคงเติบโตอยู่ ไม่มีอะไรผิดกับการกินเพิ่มอีกนิดใช่ไหม…” อย่างไรก็ตาม แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกอายที่จะพูดถึงครึ่งหลังของประโยคของเขา
ลิงพูดว่า “อาจารย์ ข้าวคริสตัลของ
