รย์ เจ้าคิดทำสิ่งใดกันแน่ และเจ้าไปที่เสียที่ใด…”
การหายไปของทวีปชีพจรมังกร รัฐตง และทะเลสวรรค์ ทำให้ผู้คนในแถบทะเลโดยรอบพากันอกสั่นขวัญหาย
ชาวบู๊และบุ๋นในโพ้นทะเลต่างเริ่มออกตามหาต้าจิ่งไปทั่วทิศ
ในราชอาณาจักรแห่งโชคชะตาเฟิ่งเทียน เมื่อโอรสสวรรค์หลี่หยาอ่านจดหมายลับจบแล้วก็ขมวดคิ้วแน่น
ขุนนางชราที่ยืนอยู่ข้างๆ เขากล่าวว่า
“ฝ่าบาท เรื่องนี้จะต้องระมัดระวังยิ่ง อาจเป็นฝีมือของเผ่าปีศาจ ก่อนหน้านี้ไม่นานเจ็ดจอมปีศาจแห่งเผ่าปีศาจทำลายและเปิดชีพจรมังกรออกมา อาจเป็นได้ว่าต้าจิ่งพังทลายลงด้วยเหตุนี้เองหรือไม่ก็ชักนำให้จอมปีศาจเข้าโจมตี แต่ไม่ว่าอย่างไร ภัยจากปีศาจได้เข้ามารุกรานแล้ว เฟิ่งเทียนจำเป็นต้องเตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ พะยะค่ะ”
หลี่หยาคิดถึงมรรคาจารย์ขึ้นมา และมีความรู้สึกว่าต้าจิ่งไม่มีทางจะดับสูญไปเช่นนี้
แต่เฟิ่งเทียนก็ไม่มีทางออกไปเสาะหาต้าจิ่ง ทำได้เพียงคิดหาวิธีปกป้องตนเองเท่านั้น
“บัดซบ! เวลาสั้นเกินไป แม้ว่าวรยุทธ์แห่งโชคชะตาของเราจะเข้าที่แล้ว แต่ก็ยังต้องการเวลาอีก”
หลี่หยากำจดหมายลับไว้ในมือแน่น และสัมผัสได้ถึงความกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อน
พอคิดถึงพละกำลังที่น่าหวาดกลัวของจอมปีศาจ เขามีอันต้องขวัญผวา
ทันใดนั้นเขาก็คิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา หากว่าทวีปชีพจรมังกรไม่ได้ถูกจอมปีศาจทำลายจนจมลง เช่นนั้นก็ต้องเป็นฝีมือของมรรคาจารย์
ในใจเขานั้น มรรคาจารย์เป็นเทพเซียนไปแล้ว ในเมื่อเป็นเ
