ในความเป็นจริง หนุ่มแดงก็เข้าใจว่านี่คือบุคลิกที่แท้จริงของฟางเจิ้ง ไม่ว่าเขาหรือหน่วยงานภายนอกจะมีคำขออะไร หรือแม้ว่าเขาจะสวมบทบาทเป็นพระพุทธเจ้าที่มีความศักดิ์สิทธิ์เพียงใด เขาก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่กระตือรือร้นอยู่ดี เขาเพียงแค่รักษาภาพลักษณ์ของพระที่สำเร็จแล้วไว้ต่อหน้าผู้อื่นเท่านั้น ถ้าเขาปล่อยตัวเองออกมา การแสดงความซุกซนของฟางเจิงก็ไม่แพ้เด็กแดงเลย
ท้ายที่สุดแล้ว ฟางเจิงเคยเป็นปีศาจน้อยในหมู่บ้านมาก่อน เขาไม่ได้ขโมยของสำคัญ แต่ต้นไม้ผลมักจะตกเป็นเหยื่อของเขาบ่อยๆ
ทั้งสองวิ่งกลับไปที่ห้องนั่งสมาธิและเริ่มกิน!
“อาจารย์, ผมเป็นศิษย์ของท่าน.” ฉันยังเติบโตอยู่ ให้ฉันกินสองอัน ส่วนเธอกินหนึ่งอัน
“ฉันก็กำลังโตเหมือนกัน” นอกจากนี้ คุณไม่รู้จักวิธีแสดงความเคารพต่อผู้ใหญ่หรือ? ฉันจะกินสอง ส่วนเธอกินหนึ่ง
“อาจารย์ ท่านต้องแสดงความรักต่อศิษย์ของท่าน!”
“ฉันแสดงความรักให้พวกเจ้าแล้ว” คุณเพิ่งทานข้าวไป แต่ฉันยังไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว
“ท่านครับ เราไม่พูดถึงอาหารเมื่อก่อนกันได้ไหมครับ?” ถ้าท่านต้องการ ท่านสามารถไปที่นั่นได้ตอนนี้ ฉันมั่นใจว่ามันยังมีอยู่
“งั้นเราอย่าพูดถึงมันเลย”
…
คู่หูทั้งสองยังคงแลกเปลี่ยนกันต่อไปเป็นเวลานาน ทั้งหมดเพื่อข้าวปั้นเพียงลูกเดียว ในขณะนั้น ประตูห้องก็เปิดออก
“ท่านฟางเจิ้ง จิงซิน พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” อูหยางเฟิงฮวาเห็นว่าเป็นเวลาทานข้าวกลางวันแล้ว แต่ไม่เห็น
