องพวกเขาก็เจ็บปวดจากการสูญเสีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งของฟางเจิง เขาไม่ได้กินอะไรเลยตอนกลางวัน ข้าวปั้นลูกเดียวไม่พอ! แม้จะกินหมดแล้ว เขาก็ยังรู้สึกถึงท้องที่ว่างเปล่า เขาหิว!
หลังจากอู๋หยางเฟิงฮวาเสร็จสิ้นข้าวปั้น ตาของเธอก็สว่างขึ้น กลิ่นหอมที่เหลืออยู่ในปากทำให้เธอตื่นเต้นไปทั้งตัว “ท่านฟางเจิ้ง ท่านยังมีอีกไหม?” อันนี้อร่อยจริงๆ!”
ฟางเจิงและหนุ่มแดงรีบส่ายหัว “ไม่มีเหลือแล้ว!”
“คุณได้มาจากไหน?” ฉันซื้อได้ไหม? อู๋หยางเฟิงฮวายังคงกดดันต่อไป เธอชอบรสชาติและวางแผนที่จะซื้อมาให้พ่อแม่ลองชิม
“ท่านผู้มีเกียรติ ท่านสามารถซื้อได้ตามธรรมชาติถ้ามันเป็นโชคชะตา” อ้อ แล้วท่านมาที่นี่ทำไมครับ? ฟางเจิงรีบเปลี่ยนหัวข้อทันที เขาไม่ต้องการอธิบายเกี่ยวกับข้าวคริสตัล ถ้าเขาอธิบายเพิ่มเติม มันจะเป็นเรื่องยุ่งยากเท่านั้น
โชคดีที่โอวหยางเฟิงฮวาเปลี่ยนหัวข้อทันที “บ่ายโมงแล้วไม่ใช่เหรอ?” ผมเชิญพวกคุณสองคนมาทานกลางวัน
“อาหารกลางวัน?” “ยังเป็นที่เดิมเมื่อวานนี้อยู่ไหม?” เด็กชายเสื้อแดงร้องถามทันที
อูหยางเฟิงฮวาหยักหน้า “ใช่ มีที่ไหนอีกไหม?” อาหารไม่อยู่ที่นั่นทั้งหมดเหรอ?
เด็กชายแดงเกือบจะร้องไห้ออกมาเมื่อเขาได้ยินเธอพูดถึงที่อื่น อาหารนั้น… เรดบอยเหลือบมองฟางเจิ้งเมื่อเขานึกถึงอาหาร ถ้าไม่ใช่ว่าเขาสู้ฟางเจิงไม่ได้ เขาคงจะตบหัวล้านนั่นตายไปแล้ว
ฟางเจิ้งประนมมือ “อามิตาภะ” ท่านผู้มีพระคุณ พระภิกษุยากจนนี้และจิง
