อสัญลักษณ์ของมรรคาจารย์ มีเพียงเขาเท่านั้นที่มี
มีคนหยุดนิ่งอยู่กับที่มากขึ้นเรื่อยๆ และต่างมองแผ่นหลังของเจียงฉางเซิงด้วยความตื่นเต้น
หลินเฮาเทียนฝืนสะกดความตื่นเต้นของตนเองเอาไว้แล้วถามว่า “ผู้อาวุโส ท่านคิดว่าจะทำเช่นไรขอรับ”
เจียงฉางเซิงไม่ได้ตอบเขา หากยกแส้ขนกิเลนขึ้นมาแล้วสะบัดไปข้างหน้า ชั่วอึดใจนั้นลมกระโชกแรงก็พัดออกไปปะทะกับคลื่นยักษ์ที่ไร้ขอบเขตนั้น หลินเฮาเทียนเบิกตากว้าง ท่ามกลางสายตาของเขาและชาวทะเลสวรรค์ที่อยู่ข้างหลัง คลื่นยักษ์ไร้ขอบเขตราวยาวไปถึงสุดขอบฟ้านั้นกระจายตัวหายไปในพริบตา ฟองคลื่นเหินขึ้นไปบนท้องฟ้า ทะเลเมฆที่เชื่อมต่อกับขอบฟ้าก็ยังถูกพัดจนกระจายไปด้วย
“นี่มัน…”
หลินเฮาเทียนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาก็เคยคาดเดาว่าคนที่ยิงตะวันก็คือเจียงฉางเซิง แต่ดวงอาทิตย์อยู่ไกลจากเขามาก จึงเทียบไม่ได้กับความตกตะลึงขนานหนักที่ภาพตรงหน้านี้นำมาให้เขา แค่สะบัดมือครั้งหนึ่ง คลื่นยักษ์ที่ไร้ขอบเขตนี้ก็กระจายหายไปแล้วหรือ
โชคดีที่เหยี่ยวอัสนีเวหาซึ่งอยู่ไกลออกไปพ้นจากภัยร้ายนี้ไปได้ ความสามารถในการควบคุมพลังวิญญาณของเจียงฉางเซิงนั้นเหนือกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้แล้ว ย่อมไม่ทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องรับเคราะห์ไปด้วย
เจียงฉางเซิงถามว่า “ข้าจะไปรอเจ้าอยู่ที่รัฐซือแห่งต้าจิ่ง”
พูดจบเขาก็หันหลังจากไป และหายวับไปกับที่อย่างรวดเร็ว
หลินเฮาเทียนน
