ิงถาม
ฟางเจิ้งเงยหน้ามองฟ้า พลางว่า “หนทางมีเสมอ เพียงแต่บางคนมองไม่เห็นก็เท่านั้น วงล้อชีวิต ทัศนวิสัยสั้นไกล จะเป็นตัวตัดสินประเภทและจำนวนของวิธีแก้เวลาคนคนหนึ่งเจอกับปัญหา ถ้าเรื่องนี้เกิดกับจิ่งเหยียน เธอใช้วิธีอย่างเช่นผ่านสื่อได้ หรืออาจจะขอให้หน่วยงานสาธารณประโยชน์ช่วย แต่สำหรับเฉาชั่นที่อยู่แต่ในเหมืองทั้งคืนทั้งวันแล้ว เขาไม่รู้จักวิธีอื่นๆ นอกจากขอยืมเงินจากญาติพี่น้อง ดังนั้นหลังจากเขาใช้วิธีทุกอย่างของตัวเองแล้ว จึงเลือกทางออกที่เขาคิดว่ามีอยู่ทางเดียว
จิ้งซิน นายอ่านข่าวทุกวัน เห็นอะไรไหม?” ฟางเจิ้งถามเด็กแดงที่นั่งเล่นมือถืออยู่ข้างๆ ทันที
เด็กแดงตอบ “สังคมดำมืดมาก มีเรื่องหลอกลวงต่างๆ ไม่ขาดสาย แถมไม่มีใครสนใจ หรืออาจจะดูแลไม่ทั่วถึง…ข้าว่าคนข้างนอกใช้ชีวิตได้หนึ่งวันก็เป็นปาฏิหาริย์แล้ว”
“จิ้งซิน โลกนี้ใหญ่แค่ไหน?” ฟางเจิ้งถาม
จิ้งซินส่ายหน้า
ฟางเจิ้งถามต่อ “บนโลกมีคนเท่าไร?”
“อันนี้ข้ารู้ หกพันล้านคน ใกล้จะตามปีศาจน้อยบนยอดเขาของพวกข้าทันแล้ว” เด็กแดงตอบทันที
ฟางเจิ้งมองบน ใครถามว่าบนยอดเขาพวกแกมีปีศาจน้อยเท่าไร? แล้วก็ ปีศาจน้อยพวกนั้นคือวิญญาณมดไม่ใช่รึ? สิ่งมีชีวิตแบบนี้…
ฟางเจิ้งอด
