ันเจียงฉางเชิงเกินไปเพราะเขาเคยออกโรงมาแล้ว ตนไมดับโลกา ก่อนหน้าก็เป็นเขาที่จับมา และวิหคทมิฬนั่นด้วยนางมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องวิหคทมิฬนั้นต้องเกี่ยวกับเจียงฉางเชิงแน่
บนโลกนี้ เผ่ามนุษย์จะมีเพียงมรรคาจารย์เท่านั้นหรือที่ออกหน้าได้จีอูจวินไม่เชื่อ
เจียงเซอไม่ได้อยู่ต่อ หลังรู้ความจริงแล้วก็รีบจากไปทันทีเรื่องนี้ต้องรีบชี้แจง ไม่เช่นนั้นประชาชนจะคิดว่าโอรสสวรรค์ไร้ความสามารถ จนสวรรค์ทนดูไม่ได้นี่ไม่ใช่คำพูดที่เกินจริง เพราะในสายตาของประชาชนส่วนใหญ่มีเพียงต้าจิ่งพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกภายนอกกว้างใหญ่เพียงใด
อีกด้านหนึ่งหลินเฮาเทียนที่กำลังดูดกลืนเลือดพลังจากศพของปราชญ์ปีศาจเงยหน้าขึ้นมองเขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วพึมพำว่า“ทำไมถึงมีดวงอาทิตย์มากมายแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าฟ้าดินจะถึงจุดจบแล้ว…”
เขากระวนกระวายใจอย่างยิ่ง
เขายังไปไม่ถึงต้าจิ่ง ยังไม่ได้เหยียบสู่จุดสูงสุดของวิถียุทธ์ ไม่อยากมาตายแบบนี้เหยี่ยวอัสนีเวหาส่งเสียงร้องต่ำด้วยความไม่สบายสุดๆ หลินเฮาเทียนจำต้องปลอบโยนมัน
“ต่อให้ต้องตายจริงๆ ก็มีข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้า กะอีแค่นกเจ้ากลัวเหรอ!”
เหนือท้องทะเลกว้าง สายน้ำเต็มไปด้วยหมอกลอยตลบ เรือทะเลหลายลำกำลังแล่นไปข้างหน้าเหล่านักยุทธ์ทั้งบนดาดฟ้าและลอยตัวอยู่กลางอากาศต่างก็เช็ดเหงื่อ มองขึ้นไปบนฟ้าด้วยความหวาดผวา เมื่อเห็นดวงอาทิตย์สิบดวง
“ดวงอาทิตย์เยอะขนาดนี้ เป็นลางร้ายมหันต์
