“พวกคุณมาจากไหนกัน? ขุดหน่อไม้กันแบบนี้เหรอ?” ซ่งเอ้อโก่วที่เพิ่งขึ้นเขามาอยากจะขุดหน่อไม้สักสองหน่อเอากลับไปแกล้มสุรา แต่เห็นโจวอู่กับเก๋อเยี่ยนขุดแบบนั้น โยนมั่วซั่ว จึงพูดโวยอย่างไม่พอใจ
“จะโวยวายอะไรนักหนา! ฉันขุดของฉัน แกก็ขุดของแกสิ มายุ่งเรื่องคนอื่นทำไม?” โจวอู่หันไปมอง ถลึงตาโต ด้วยรูปร่างสูงใหญ่ ประกอบกับสีหน้าเหี้ยมโหดจึงดูน่ากลัวมากจริงๆ
แต่ซ่งเอ้อโก่วไม่กลัว เขาชี้หัวจอบไปข้างหน้าแล้วเอ่ยว่า “ยุ่งเรื่องอะไรของแกอย่างนั้นเหรอ? ภูเขานี่เป็นของหมู่บ้านเอกดรรชนี ป่านี่เป็นของเจ้าอาวาสฟางเจิ้ง ให้แกมาขุดได้นั่นเพราะเจ้าอาวาสใจกว้าง แต่แกขุดแบบนี้ ไม่ได้มาขุดหน่อไม้แล้ว นี่เขาเรียกว่ามาหยามเกียรติคนอื่น!”
“หยามเกียรติแล้วทำไม? ไม่ได้หยามเกียรติบ้านแกสักหน่อย! หลบไปข้างๆ นู่น ไอ้คนจน!” โจวอู่ยังไม่ทันพูด เก๋อเยี่ยนชิงด่าก่อน
ซ่งเอ้อโก่วได้ยินแบบนั้นก็โกรธ “ด่าใครจน?”
“ด่าแกน่ะสิ!” เก๋อเยี่ยนด่าต่อทันที
เก๋อเยี่ยนได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะหึๆ ชาวบ้านที่มามุงดูต่างหัวเราะตาม
เก๋อเยี่ยนตั้งสติได้ ต่อว่าด้วยความโกรธ “โจวอู่ คุณเห็นไหม? ไอ้สารเลวพวกนี้มันด่าฉัน!”
โจวอู่ไม่พูดไม่จา โยนพลั่วทหารช่างทิ้งแล้ววิ่งเข้ามา ยกเท้าถีบ! ซ่งเอ้อโก่วไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะโหดแบบนี้ ถูกพูดเอาเปรียบทีเดียวถึงกับลงไม้ลงมือ! ถูกถีบจนล้ม!
เมื่อก่อนซ่งเอ้อโก่วเป็นนักเลงและอันธพาลในหมู่บ้าน รูปร่างไม่สูง
