“ฉันรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร ไม่น่าถึงดูคุ้นตา เขาคือเฉินฉีประธานใหญ่หรูอี้กรุ๊ป คนที่รวยที่สุดในแถบตะวันออกเฉียงเหนือ! น้องพี่ พวกเราจะยิ่งใหญ่กันแล้ว ฮ่าๆ…” หงเชียนสี่หัวเราะเสียงดัง
หงเชียนเจี๋ยหัวเราะตาม สองคนกอดกันแสดงความยินดี แล้วจึงไปจุดธูปไหว้พระอย่างมีความสุข จุดธูปเสร็จก็เดินหัวเราะเสียงดังเบิกบานลงเขาไป ขี่รถจักรยานกลับมหาวิทยาลัยเพื่อเตรียมอุปกรณ์
ฟางเจิ้งยืนอยู่บนเขา มองส่งสองคนนี้ด้วยรอยยิ้มน้อยๆ เพียงแต่พอนึกถึงตอนที่สองคนนี้พูดเสียงดังว่า ‘พี่ผีพราย’ เขาก็เกิดอยากด่าแม่ขึ้นมาทันที…ทั้งบ้านแกนั่นแหละเป็นผีพราย!
ฟางเจิ้งกลอกตา ก่อนถามด้วยความเจ้าเล่ห์ “ระบบ นายดูสิฉันช่วยคนอีกแล้วไม่ใช่เหรอ…”
“ติ๊ง อย่าได้คิด เรื่องนี้นายเลือกได้ว่าจะทำหรือไม่ทำ ถึงยังไงต่อให้ชาตินี้พวกเขาไม่ใช้บุญกุศลแลกกับดวงดี ชาติหน้าก็จะได้รับกรรมดีอยู่วันยันค่ำ นายแค่ทำให้พวกเขาโชคดีก่อนล่วงหน้าเท่านั้น” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งพูด “นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเรื่องในอนาคตไม่แน่นอน ใครจะรู้เรื่องในภพหน้า? ตอบแทนชาตินี้เลยต่างหากที่จะทำให้ทุกคนได้รับประโยชน์ที่แท้จริง จะได้ชอบทำความดีสั่งสมบุญกุศลมากกว่าเดิมด้วย”
ระบบตอบ “ถ้าไม่มีบุญกุศลเป็นพื้นฐาน ชาติหน้าจะเป็นยังไง? ยังต้องล้มลุกคลุกคลานทรมานในโลกโลกีย์ต่อไป? ชาตินี้ลำบาก ชาติหน้าสบาย”
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “ในความลำบากมีความสบาย ในความสบายมีความลำบาก นี่ต่างหากคื
