ฟางเจิ้งยิ้มเอ่ย “โยมพร้อมช่วยเหลือคน คงได้ประกาศยกย่องแน่”
หวังโอ้วกุ้ยหัวเราะเหอะๆ เห็นได้ว่าเขาก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ตอนช่วยคนไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอช่วยคนแล้วใครจะไม่ดีใจกับผลประโยชน์ที่ได้?
หวังโอ้วกุ้ยเหยียบคันเร่งพาฟางเจิ้งกับลิงไป
ชาวบ้านบนสะพานเห็นว่าช่วยคนได้แล้ว ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก แยกย้ายกันไปทำนู่นทำนี่ ในนั้นมีหลายคนเข็นรถจักรยานของหงเชียนเจี๋ยกับหงเชียนสี่มาไว้ข้างๆ แล้วนั่งยองลงคุยกัน เห็นได้ชัดว่ากำลังเฝ้ารถให้พี่น้องหงเชียนเจี๋ยกับหงเชียนสี่
แต่ว่าบนรถกู้ชีพ
“คุณพยาบาล ที่ผมพูดคือ…ฮัดเช้ย…จริงๆ นะ! ผีพรายช่วยส่งพวกเราขึ้นฝั่งจริงๆ” หงเชียนเจี๋ยพูดเสียงดัง พยาบาลหัวเราะ คงมีแต่ผีที่จะเชื่อเขา
หงเชียนสี่กล่าว “น้องผมไม่ได้โกหก ผมเห็นเขาใต้น้ำจริงๆ เป็นหลวงจีนจีวรขาว น่าเสียดายที่เห็นหน้าตาไม่ชัด”
พยาบาลแสยะปากยิ้ม “วีรบุรุษที่ช่วยชีวิตคนทั้งสองท่านคะ เราไม่คุยเรื่องผีกันได้ไหม? ไม่ตลกเลยสักนิด”
หงเชียนสี่กับหงเชียนเจี๋ยพูดไม่ออก พูดความจริงแต่กลับไม่มีใครเชื่อ
ผู้หญิงคนนั้นนอนอยู่บนเตียง ได้รับการตรวจมากกว่า ตอนนี้เธอตื่นขึ้นมาและพูดต่อว่า “มีผีจริงๆ เขาคลำขาฉันด้วย น่ากลัวมาก”
หงเชียนเจี๋ยมองบน “คุณผู้หญิง อากาศเดือนสามเดือนสี่หนาวจะตาย จะโดดลงน้ำไปทำไม…ฮะ…ฮัดเช้ย! หา?”
ผู้หญิงว่า “รอดตายแล้วใครจะอยากตายกันล่ะ…” พูดจบเธอก็พลิกตัว ไม่เอ่ยอะไรอีก
หงเชียนเจี๋ยเบะปาก “
