มฟากครั้งก่อนมาแล้ว จึงเคารพฟางเจิ้งอย่างยิ่ง พอได้ยินว่าฟางเจิ้งจะมาร่วมงานด้วย เขาแทบจะมารอที่หน้าประตูทุกวัน ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเขามีธุระคงวิ่งไปรับที่วัดเอกดรรชนีนานแล้ว
ฟางเจิ้งเป็นดั่งพระพุทธองค์ที่มีชีวิตในใจเขา ตอนนี้พบฟางเจิ้งย่อมดีใจมาก รีบเข้ามาแสดงความเคารพ
“อมิตาพุทธ หลวงพี่หงเสียง ไม่ได้เจอกันนานเลย” ฟางเจิ้งไม่ได้วางมาดอะไร ถึงเขาจะเป็นเจ้าอาวาส ฐานะสูงกว่าสามเณรหงเสียง แต่ในมุมมองเขา สองคนเพียงแค่อยู่ต่างวัดกันเท่านั้น ไม่มีอะไรให้น่าหยิ่งยโส
“หลวงพี่ฟางเจิ้ง เหอะๆ ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ เอ่อ…เจ้าอาวาสกำลังรอท่านอยู่ อาตมาจะนำทางไปเอง” หงเสียงพูดจาสะเปะสะปะเล็กน้อย
ฟางเจิ้งก็ไม่ได้ใส่ใจ เดินตามหงเสียงเข้าไปในวัดผาแดง
ผ่านประตูใหญ่เข้าไปจะเป็นพระอุโบสถ กลางพระอุโบสถบูชาพระสังกัจจายน์ทองคำ[1] ในความสูงใหญ่ขาดความน่าเกรงขามไปหลายส่วน แต่ให้ความรู้สึกยิ้มแย้มสบายๆ เพิ่มมาแทน เมื่อมองไปทางซ้ายขวา สองด้านเป็นเทวรูปสูงใหญ่ยืนอยู่สี่องค์ เทวรูปสวมหมวกเหล็กเสื้อเกราะ ใบหน้ามีแต่ความน่าเกรงขาม ใต้ฝ่าเท้าเหยียบภูตผีไว้ ในมือถืออาวุธสี่ชนิดต่างกัน แต่ละองค์น่าเกรงขาม ฟางเจิ้งรู้ว่านี่ก็คือสี่ท้าวจตุมหาราชา
………………………………………………….
[1]พระสังกัจจายน์ เป็นพระอรหันต์ 1 ใน 80 พระอสีติมหาสาวกของพระโคตมพุทธเจ้า ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ยอดเยี่ยมในด้านการอธิบายความย่อให้พิสดาร มีพุทธลักษณะหน้า
